BELIZE - Economie en Toerisme

Reisaanbiedingen BELIZE

BELIZE Interactief (video's, reisverhalen)

Artikelen over BELIZE

La Route Maya Belize

Economie en Toerisme

Algemeen

Het inkomen per hoofd van de bevolking is voor Midden-Amerikaanse begrippen vrij hoog: ca. 2500 dollar per jaar. Hierbij moet wel bedacht worden dat veel Belizanen financieel gesteund worden door familieleden die in het buitenland wonen en werken, met name in de Verenigde Staten. De meeste ontwikkelingshulp komt van de Verenigde Staten. In 1999 leefde 33% van de Belizanen onder de armoedegrens en bedroeg de werkloosheid 12,8% van de beroepsbevolking.
Belize stond lang bekend als een echte drugsstaat, maar kwam in november 1999 niet meer voor op de Amerikaanse zwarte lijst van drugsstaten.
Verbetering van de infrastructuur staat hoog op de prioriteitenlijst van de Belizaanse regering. Zo heeft men er in relatief korte tijd voor gezorgd dat 98% van de afgelegen dorpen voorzien is van elektriciteit.

De staatsschuld bedraagt 90% van het BBP. 27% van de overheidsinkomsten gaat naar de schuldendienst. De regering Musa heeft een voorstel voor schuldherstructurering gedaan, dat door een meerderheid van de schuldeisers is aanvaard. Hiermee kan Belize nieuwe leningen aangaan met landen als Taiwan en Venezuela, waarmee het nauwe banden onderhoudt.

De verwachting is een gemiddelde groei van het BNP van zo’n 3.3% in 2007 – 2008, door toedoen van investeringen in agrarische export, hydrocultuur en toerisme, alsmede de voortgezette vraag naar informele-sectorgoederen en diensten. Op dit moment wordt er veel geïnvesteerd in de ‘cruisemarkt’. Zo is er een overeenkomst gesloten met de havenautoriteiten van Miami om de knowhow betreffende deze sector in Belize te versterken. Ook is er US$ 50 miljoen geï nvesteerd in de bouw van een nieuwe cruiseschipterminal.

Landbouw, bosbouw, veeteelt, visserij

Tot ver in de 19de eeuw was de productie en export van tropische houtsoorten (vooral mahonie) de belangrijkste economische activiteit. Na 1860 kwam in het noorden de commerciële landbouw tot ontwikkeling (vooral suiker). Van het voor landbouw geschikte areaal was in 1981 15% in productie gebracht. De landbouw is de belangrijkste sector van de economie: een derde van de beroepsbevolking is werkzaam in land- en bosbouw en visserij. De export (vooral van suiker en melasse - goed voor 40%, bananen, citrusvruchten en, illegaal, marihuana) zorgt voor ca. 75% van de deviezen.
De jaarlijkse productie van suiker ligt op ca. 80.000 ton per jaar. De bananenplantages aan de zuidkust van Belize (Stann Creek District) lijken een schot in de roos. Vruchtbare grond, een warm klimaat en voldoende neerslag maken dit gebied perfect voor het telen van bananen. Cacao wordt een steeds belangrijker exportproduct. Voor de binnenlandse markt produceert de landbouw rijst, bonen, maïs, tabak en koffie. Belize was een van de belangrijkste exporteurs van marihuana naar de Verenigde Staten, maar werd in november 1999 geschrapt van de Amerikaanse zwarte lijst van drugsstaten.

Bosbouw is relatief veel minder belangrijk; er wordt hardhout en chicle uitgevoerd; naaldhout (pijnboom- en cederhout) wordt primair voor de binnenlandse markt geëxploiteerd.

Veeteelt wordt slechts voor binnenlands gebruik bedreven maar wordt wel belangrijker doordat men pas sinds kort "geleerd" heeft om rundvlees op het menu te zetten.

Van belang is ook de visvangst in de Caribische Zee, o.a. tonijn, kreeft en garnalen. Door samen te werken kon men hogere prijzen gaan vragen voor de visproducten. Ook is men zich ervan bewust dat men niet het hele jaar door ongelimiteerd kan vissen. Zo mag men geen kreeften meer vangen tussen 15 februari en 15 juni. Belangrijkste exportlanden zijn de Verenigde Staten, Mexico en Jamaica. Canada heeft zich opgeworpen om de Belizaanse visindustrie te moderniseren. In 1997 werd er 1.223 ton vis op zee gevangen.
Het kweken van zeedieren is een nieuwe activiteit in Belize. Er zijn bijvoorbeeld al verschillende garnaalkwekerijen en Taiwan helpt Belize met het verder ontwikkelen van deze economische activiteit. Zo probeert men nu om zelf garnaallarven te kweken, zodat men die niet meer duur hoeft te kopen in het buitenland.

Industrie en handel

De industriële sector is beperkt en omvat voornamelijk verwerking van agrarische en bosbouwproducten, o.a, houtzagerij, fineer, triplex, meubels, scheepsbouw, bier, rum, suikerraffinage en zuivel.
Olie werd in 1981 ontdekt, maar niet in commercieel interessante hoeveelheden.

Handels- en betalingsbalans vertonen een chronisch tekort. Alle verbruiksgoederen, machines en energiedragers moeten worden ingevoerd. De totale export leverde in 2000 235 miljoen dollar op en de belangrijkste exportpartners waren de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, de landen van de Europese Unie, de Caricom-landen, Canada en Mexico. De totale import bedroeg in 2000 413 miljoen dollar en de belangrijkste importpartners waren de Verenigde Staten, Mexico, Groot-Brittannië, de landen van de Europese Unie en de Caricom-landen.
Het bnp was in 2000 ca. 790 miljoen dollar. De gemiddelde groei van het bnp tussen 1980 en 1993 bedroeg, met grote schomelingen, 5% (in 1999 4,6%). De werkloosheid bedroeg in 1999 ca. 12,8%. Belize blijft sterk afhankelijk van buitenlandse financiële steun, m.n. van Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, in mindere mate ook van Canada en de EG.

Toerisme en verkeer

De overheid stimuleert het toerisme dat sinds de jaren negentig expandeert en op dit moment jaarlijks ca. 115 miljoen dollar oplevert. In 1997 werd Belize bezocht door 137.000 toeristen. In 1980 had Belize iets meer dan 100 hotels, in 1998 waren dit er al meer dan 400.
Belize richt zich steeds meer op het zogenaamde eco-toerisme en profiteert daardoor van het gevoerde beleid op dit terrein. Op dit moment wordt 41% van het land op de een of andere manier wettelijk beschermd en daarmee is Belize het meest op natuurbehoud gerichte land van Noord-, Midden-, en Zuid-Amerika.

Het deel van het wegennet dat in elk jaargetijde te gebruiken is, meet 2250 km. Een groot gedeelte van Belize is ontoegankelijk. De kustvaart is aanzienlijk ontwikkeld. De belangrijkste havens zijn Belize City en Dangriga (voorheen Stann Creek). Belize City heeft een moderne zeehaven waar ook containerschepen en olietankers kunnen aanleggen.
Alle plaatsen van enige omvang zijn per vliegtuig te bereiken. Zeven maatschappijen verzorgen binnen- en buitenlandse vluchten; de belangrijkste luchthaven is Philip S.W. Goldson Airport. In 1997 werden ca. 390.000 passagiers verwerkt en 1.346 ton vracht.