COLOMBIA Samenleving

Win een Egyptereis

Hotels

Vliegwinkel.nl-tickets

Vakantiehuizen

iReisbureau

Aanbiedingen

*Vind reisaanbieding*

Azie.nl
Indonesie
Thailand

Afrika.nl
Zuid-Afrika
Gambia

NoordAmerika.nl
Verenigde Staten
Canada

MiddenAmerika.nl
Costa Rica
Mexico

ZuidAmerika.nl
Brazilie
Argentinie

Oceanie.nl
Australie
Nieuw-Zeeland

Hotels in Colombia

Samenleving

Staatsinrichting

Colombia kent een lange traditie van (althans formele) democratie, waarmee het land een betrekkelijke uitzondering is in Latijns-Amerika. De president heeft een sterke uitvoerende macht en is opperbevelhebber van de strijdkrachten. Hij wordt gekozen voor een periode van vier jaar en is niet herkiesbaar

Met de grondwet van 1991 werd het politieke systeem geopend voor kleinere partijen, het rechtsstelsel gemoderniseerd en gestroomlijnd en de uitvoerende macht van de president ingeperkt. Zo kan hij de staat van beleg niet afkondigen zonder goedkeuring van het parlement. Tevens werd in de grondwet de decentralisatie van het bestuur vastgelegd, alsmede gekozen provinciale gouverneurs en de bevoegdheid van het Congres om ministers te ontslaan. Verder is in augustus 2000 de autonomie van het leger verminderd. In conflictgebieden beschikken de militairen echter over vergaande staatsrechtelijke bevoegdheden.

Politiek

Opeenvolgende regeringen hebben uiteenlopende methoden gehanteerd om het conflict het hoofd te bieden: militaire repressie, onderhandelingen of een combinatie daarvan.

De huidige president, Alvaro Uribe Vélez, aangetreden in augustus 2002 en herverkozen in juni 2006, tracht met zijn beleid, de Politica de Defensa y Seguridad Democrática, een eind te maken aan het terrorisme, de drugshandel, het witwassen van geld, de wapenhandel, ontvoeringen en afpersing en moordaanslagen. Het centrale doel van dit beleid is de controle van leger en politie over het nationale grondgebied te herstellen en de veiligheid van de burger en de mensenrechten te garanderen. De regering denkt dit onder andere te bereiken door versterking van de instellingen die verantwoordelijk zijn voor de openbare orde (veiligheidsdiensten, leger en politie) en justitie, het bestrijden van de drugshandel, maatregelen ter bescherming van de burger en samenwerking met de bevolking op het gebied van veiligheid en informatie.

De regering Uribe voert sinds eind 2003 onderhandelingen met de paramilitairen, zij wordt daarbij ondersteund door de Organization of American States (OAS). Het doel is de leden van de paramilitaire groeperingen te demobiliseren. Een belangrijk instrument is de wet “Justicia y Paz” (Recht en Vrede) die in 2005 door het congres is aangenomen en in 2006 door het constitutionele gerechtshof in werking is gezet. Deze wet moet een kader verschaffen voor demobilisatie van illegaal gewapende groepen. Strijders die vrijwillig hun wapens inleveren krijgen relatief milde straffen en hebben de mogelijkheid mee te doen aan re-integratie projecten. President Uribe heeft met zijn beleid veel succes geboekt, het land is veiliger geworden en de leiders van de paramilitaire groupering Autodefensas Unidas de Colombia (AUC) zijn ingegaan op het voorstel, in 2006 hebben 31.000 paramilitairen zich vrijwillig gedemobiliseerd. Er is blijkens opiniepeilingen grote steun onder de bevolking voor het beleid van president Uribe. Er is echter ook kritiek. Deze richt zich onder meer op het sterke accent op militaire (territoriale) controle, de lankmoedige houding ten opzichte van de paramilitairen en hun banden met leger/politie en de druk op de kritische zijde van het maatschappelijk middenveld, waaronder mensenrechten-NGO’s. Daarnaast zijn er bezwaren aangevoerd tegen mogelijk te geringe straffen van gedemobiliseerde leiders van illegale gewapende groeperingen, tegen de besproeiingen van illegale gewassen (drugs) en tegen het inzetten van de burgerbevolking bij de strijd (inzetten van boeren als part-time soldaten en het belonen van informanten).

De AUC leek steeds duidelijker politieke ambities te hebben. Met enige regelmaat keerden schandalen terug van hoge regeringsfunctionarissen die banden bleken te hebben met de AUC. In januari 2004 claimde de voormalige militaire chef van de AUC dat de paramilitaire zelfs één derde van de zetels in het congres bezaten. Sinds de gevangenneming van de top en de zuiveringsacties van de regering Uríbe zijn deze politieke ambities voor het moment grotendeels verdwenen cq op non actief gesteld.

Verkennende besprekingen met de Fuerzas Armadas Revoluciónarias de Colombia (FARC) staan op dit moment weer stil. In september 2006 leek de kans tot onderhandelingen dichtbij. Gijzelaars van de FARC zouden geruild worden met leden van de FARC die gevangen gehouden worden. Maar een aanslag in oktober van dat zelfde jaar (die overigens nooit is opgeëist) heeft de besprekingen stil gezet. Sindsdien probeert de regering de gijzelaars door middel van militaire acties te bevrijden.

Het Plan Colombia, dat sinds 1999 ingevoerd is (zie 3.1 geschiedenis), bevindt zich inmiddels in een tweede fase. Deze zal zich minder concentreren op militaire ingrepen en een meer multi-dimensionale benadering behelzen. De nieuwe begroting is met $43,8 miljard drie keer zo groot als in de eerste fase. Wederom zal de inbreng van de VS in de tweede fase groot zijn.

Voor de drugsbestrijding wordt er een “integrale doctrine” naar voren gebracht welke uitgaat van een gecombineerde inzet van militaire en sociale middelen door de overheid om zodoende tot een volledige controle van het territorium te komen. De strategie om de coca gewassen vanuit de lucht te besproeien wordt doorgezet ondanks de vele kritieken. Wel zal het gecombineerd worden met handmatige vernietiging.

Economie

De Colombiaanse economie groeit weer en naar verwachting zal deze trend zich voortzetten. Er is aanzienlijke afhankelijkheid van de economische ontwikkelingen in de VS, hetgeen zal toenemen door ondertekening van het vrijhandelsakkoord met de VS, waarover nog wordt onderhandeld.

De overheid heeft het begrotingstekort, dat in 2003 opliep tot 5,4% van het BBP, in 2006 weten terug te dringen tot slechts 0,35% dankzij bezuinigingen lokaal en regionaal, belastinghervorming en de hoge internationale olieprijs. De buitenlandse schuld blijft met 45% van het BBP echter één van de zwakke punten van de economie.

De stijgende militaire uitgaven vanwege het gewapende conflict hebben echter een negatieve invloed op het begrotingstekort.

De aanpak van de nieuwe regering en de steun van de internationale gemeenschap, verwoord in de London en de Cartagena Declarations, wekken echter wel hoop. De binnenlandse veiligheid is verbeterd, waardoor ondernemers meer vertrouwen hebben gekregen in de Colombiaanse economie en wat op de lange termijn meer binnen- en buitenlandse investeringen kan opleveren. In 2006 heeft dit zich dan ook verwoord in grootste economische groei (6,5%) sinds 1978. Men verwacht dat deze groei de komende jaren zal doorzetten, de werkgelegenheid zal toenemen en de armoede zal afnemen.