CUBA Samenleving

Reisaanbiedingen CUBA

CUBA Interactief (video's, reisverhalen)

Artikelen over CUBA

Alle highlights van Cuba	De zingende palmen van Cuba
Cuba in Vogelvlucht

Aratours.nl - individuele rondreizen en fly drives naar Cuba

Samenleving

Sinds 1959 is Cuba een socialistische republiek. In 1976 trad een nieuwe grondwet in werking ter vervanging van de constitutie van 1940. Deze grondwet, met een duidelijk socialistisch karakter, legde de bestuursvormen vast waarmee sinds 1970 was geëxperimenteerd. Een belangrijk onderdeel vormden de organen van de volksmacht (Poder Popular) die werden ingesteld om de participatie van de bevolking op de verschillende bestuursniveaus te garanderen. Door middel van getrapte verkiezing en vertegenwoordiging worden provinciale en nationale Volksmachtassemblees samengesteld. Door de internationale isolatie en met het oog op een dramatische economische-crisisontwikkeling werden in 1992 76 van de 141 artikelen van de grondwet van 1976 aangepast. Asamblea Nacional del Poder Popular telt 589 leden, die voor een periode van vijf jaar in directe verkiezingen worden gekozen.
Actief kiesrecht hebben alle Cubanen vanaf 16 jaar; passief vanaf 18 jaar. De Staatsraad (31 leden) wordt door het parlement gekozen en fungeert als hoogste staatsorgaan. De Ministerraad wordt als hoogste uitvoerende macht voorgezeten door de voorzitter van de Staatsraad. De macht van de president, het staatshoofd, is zeer groot.

Indeling

Cuba is administratief ingedeeld in 14 provincies en 169 gemeenten.

Internationale politiek

De internationale politiek van Cuba heeft verschillende fasen gekend. Aanvankelijk trachtte het de revolutie naar andere Latijns-Amerikaanse landen te exporteren; hierbij werd Che Guevara op 8 okt. 1967 in Bolivia als guerrillero vermoord. Toen Cuba gematigder ging optreden, werden de economische en diplomatieke betrekkingen met andere Latijns-Amerikaanse landen hersteld. De economische boycot van Cuba door de Organisatie van Amerikaanse Staten, ingesteld in 1964, werd in 1975 opgeheven. De betrekkingen met de Verenigde Staten verbeterden tijdens het presidentschap van Jimmy Carter (1976-1980), zonder dat evenwel de diplomatieke banden werden hersteld of de handelsboycot werd opgeheven.
In het kader van de 'internationale solidariteit' steunde Cuba vanaf 1975 de bevrijdingsbeweging MPLA in Angola. Bovendien gingen Cubaanse militairen het Ethiopische leger versterken in de strijd tegen Somalië (1978). Eind 1978 bevonden zich naar schatting 40.000 Cubanen in genoemde landen. In de jaren tachtig is Cuba zich gaan terugtrekken, allereerst uit Ethiopië. In 1989 werd begonnen met de terugtrekking van Cubaanse troepen uit Angola. Verder werd actieve steun verleend aan revoluties en revolutionaire bewegingen in de regio (Nicaragua, Grenada en El Salvador).
In de periode dat Ronald Reagan president van de Verenigde Staten was (1980-1988) verslechterden de verhoudingen met dit land sterk. De relaties met West-Europa waren duidelijk beter. De verwijdering die tussen Cuba en de Sovjet-Unie ontstond werd zichtbaar toen het laatste land de gesubsidieerde leveranties van o.a. aardolie aan Cuba vanaf 1990 begon te verminderen, terwijl de afname van suiker tegen prijzen boven de wereldmarktprijs tegelijkertijd ook werd teruggebracht. In 1992 werd het energietekort zo groot dat nog slechts op beperkte schaal gebruik gemaakt kon worden van landbouwmachines. Als gevolg hiervan produceerde Cuba in 1992 slechts 7 miljoen ton suiker, een van de slechtste resultaten van de laatste 15 jaar. In juli 1992 verdwenen uit de Grondwet de passage over de 'broederlijke vriendschap met de Sovjet-Unie' en de zinsnede dat Cuba 'deel uitmaakt van de socialistische wereldgemeenschap'. In juni 1993 vertrokken de laatste 300 man Russische troepen na een aanwezigheid van dertig jaar.
De voorheen indirect gekozen volksvertegenwoordigers konden op 25 februari 1993 voor het eerst direct worden gekozen. Officieel stemden 99, 6% van de kiezers. Om 'de revolutie te redden' werd beperkt geliberaliseerd. In juli 1993 werd het verbod op bezit van buitenlands geld opgeheven, terwijl het tegelijkertijd in het buitenland verblijvende Cubanen gemakkelijker werd gemaakt terug te keren. Twee maanden later werden bepaalde eenmansbedrijfjes (taxibestuurders, kappers) officieel toegestaan.