ECUADOR Bevolking

Win een Egyptereis

Hotels

Vliegwinkel.nl-tickets

*Vind reisaanbieding*

Azie.nl
Indonesie
Thailand

Afrika.nl
Zuid-Afrika
Gambia

NoordAmerika.nl
Verenigde Staten
Canada

MiddenAmerika.nl
Costa Rica
Mexico

ZuidAmerika.nl
Brazilie
Argentinie

Oceanie.nl
Australie
Nieuw-Zeeland

Steden ECUADOR

Populaire bestemmingen ECUADOR

Bevolking

In juli 2001 woonden er in Ecuador ca. 13.200.000 mensen. De bevolkingsdichtheid bedraagt ca. 48 inwoners per km2, en is daarmee de hoogste van Zuid-Amerika. In de Oriente (ca. 50% van de oppervlakte van Ecuador) woont slechts 2% van de bevolking; de overige bewoners zijn ongeveer gelijk verdeeld tussen de Costa (rond 1900 nog maar 7%) en de Sierra. Ongeveer 57% van de bevolking woont in stedelijke gebieden. Guayaquil en Quito hebben meer dan één miljoen inwoners en andere grote steden zijn Cuenca, Machala, Portoviejo, Ambato, Manta, Santo Domingo, Esmeraldas en Loja.
In de periode 1990-1997 nam de bevolking jaarlijks met 2,3% toe (2001 2%). De sterfte van kinderen jonger dan één jaar was in 2001 34 per duizend levendgeborenen.
36% van de bevolking is jonger dan 15 jaar, dubbel zoveel als in Europa en Noord-Amerika; 60% van de bevolking is tussen 15 en 64 jaar oud; 4% van de bevolking is 65+.
Het geboorte- en sterftecijfer per 1000 inwoners is respectievelijk 26% en 5,5%. De levensverwachting van mannen is ca. 68,5 jaar en die van vrouwen ca. 74,3 jaar.
Hoewel het door de vele mengvormen nauwelijks mogelijk is een exacte verdeling van de samenstelling van de bevolking te geven, gaat men er in 2001 van uit dat 60% mestiezen zijn, 20% indianen, 10% blanken, 6% mulatten en 3% Afro- Amerikanen.

De Ecuadoraanse samenleving is voornamelijk gevormd door de geschiedenis en de grillige geografie van het land. Daardoor zijn er grote verschillen ontstaan in uiterlijk en temperament tussen de bewoners van de Oriente, de Sierra en de Costa. De bewoners van de Sierra, de serranos, leven in een gevarieerd, vruchtbaar landschap dat meestal toebehoort aan rijke landeigenaren. De boeren (campesinos) hebben een zeer hard bestaan, zowel die van de Sierra als die van de Costa (costeños).
In de Sierra wonen vooral indianen, criollos (afstammelingen van in Ecuador geboren Spanjaarden), en mestiezen (indiaans-Europees bloed). Aan de Costa wonen naast deze groepen ook nog zwarten, mulatten en sambo's (indiaans en zwart bloed). In de noordwestelijke kustprovincie Esmeraldas, de Chotavallei en in de bergachtige provincie Imbabura wonen veel afro-Amerikanen, herkenbaar aan hun donkere huid en kroeshaar. In Guayaquil leeft een grote groep Chinezen en een andere groep, de Turken of Arabieren (vooral Libanezen) hebben een vooraanstaande positie op economisch en politiek gebied. Zo was Abdalá Bucaram, zoon van Syrisch/Libanese ouders van 1996 tot begin 1997 president van Ecuador. Ecuador telt tien verschillende inheemse, indiaanse bevolkingsgroepen met vaak hun eigen taal en cultuur. De meeste spreken een dialect dat afgeleid is van het Quechua. De grootste etnische groepen die in het tropische regenwoud leven zijn de Quichuas, de Shuar, de Achuar, de Huaorani, de Siona-Secoya en de Cofán.
De Quichuas zijn de grootste inheemse groep en zijn nauw verwant met de Quichuas van de hooglanden van de Ecuadoraanse Andes. Ze worden verdeeld in Quijos en Canelos (oerwoudmensen). Ze beschikken van oudsher over een goed ontwikkeld landbouwsysteem.
De Cofán en de Siona-Secoya leven in het noordelijke deel van de Oriente. De laatste groep bestaat uit twee aparte groepen die besloten samen te gaan toen hun aantal in de loop van de 20e eeuw zeer sterk afnam. Ze gebruiken de slash- en-burn techniek wat de landbouw betreft. Kleine stukjes regenwoud worden gekapt en daarna in brand gestoken om de struiken en de ondergroei weg te krijgen. Vervolgens worden er gewassen gezaaid en na enkele jaren trekt men weer verder en begint de cyclus opnieuw. Ze leven daardoor semi-nomadisch.
De Shuar en de nauw verwante Achuar leven in het zuidelijke deel van de Oriente. Ze leven eigenlijk maar van één gewas, de zoete maniok en de laatste jaren van het houden van vee. Hierdoor zijn het van semi-nomadische tot semi- permanente volken geworden.
Bekende hooglandstammen zijn Otavaleños, de Salasacas, de Cañaris en de Saraguros. De Otavaleños zijn in de zomer vaak te zien als muzikant in de Europese grote steden en verkopen daar ook handgemaakte kunstnijverheid. Ook in Ecuador zijn het ware handelsreizigers. De Saraguros leefden ooit in de buurt van het Titicacameer in Peru, maar werden door de Inca's gedwongen te verhuizen naar het huidige gebied rondom de stad Saraguro. Ze zijn direct te herkennen aan hun traditionele kleding. Het zijn nu voornamelijk veeboeren en van alle indiaanse groepen de meest succesvolle.
De positie van de oorspronkelijk bewoners, de indianen, is nog steeds zeer slecht. Ze worden onderdrukt en er zijn bijvoorbeeld nauwelijks indianen in het parlement vertegenwoordigd. Blanken en mestiezen beschouwen de indianen als tweederangs burgers en het racisme is dan ook diep geworteld. De blanken zijn nog steeds de machtigste bevolkingsgroep ondanks hun relatief kleine aantal. Ze bezitten de meeste economisch en politiek belangrijke posten.