FAEROER

Win vier tickets naar Thailand of Maleisie!
Raad hoeveel regen er valt en reis met drie vrienden naar Thailand of Maleisie!

Geografie

Algemeen

De Faeröer of Färöer (Faeröes: Föroyar; Deens: Færøerne, = letterlijk: schapeneilanden; Engels: Faroe Islands), is een tot Denemarken behorende eilandengroep in de Atlantische Oceaan. De Faeröer liggen ca. 300 km ten noorden van Schotland en ca. 450 km ten zuidoosten van IJsland en bestaan uit 21 eilanden met een totale oppervlakte van 1399 km2. De hoofdstad is Tórshavn (Deens: Thorshavn), op het eiland Streymoy. De grootste eilanden zijn Streymoy (Deens: Strømø, 392 km2), Eysturoy (Østerø; 286 km2), Vágar (Vågø; 188 km2), Suðuroy (Syderø; 167 km2) en Sandoy (Sandø; 125 km2). De eilanden kunnen grofweg verdeeld worden in vier geografische gebieden. In het midden van de eilandengroep liggen Streymoy en Eysturoy, de twee dichtst bevolkte eilanden. Ten westen van Streymoy liggen Vágar en het schitterende Mykines, het meest westelijk gelegen eiland bekend om zijn gevarieerde vogelpopulatie. Ten noordoosten van Eysturoy liggen de ruige eilanden Kalsoy, Kunoy, Borðoy, Viðoy, Svínoy en Fugloy. Op Borðoy ligt de tweede stad van de Faeröer, Klaksvík. De zuidelijke groep eilanden bestaat uit Suðuroy, Sandoy, Skúvoy, Stóra, Dímun en Lítla Dímun. Lítla Dímun is het enige onbewoonde eiland van de Faeröer. Gedurende de ijstijd waren de Faeröer bedekt met ijs. Tegen het einde van de ijstijd, nadat het ijs begon te smelten, ontstonden de keteldalen, zeeëngtes en fjorden, die het landschap zo karakteristiek maken. De noord- en westkust wordt gekarakteriseerd door steile kliffen tot 750 meter hoogte bij Enniberg op het eiland Viðoy. De oost- en zuidkust hebben een wat meer glooiend landschap. Het hoogste punt van de Faeröer is de Slættaratindur met 882 meter. De bodem bestaat uit basalt en tuflagen en heeft door het sterke afschuren van de bodem door o.a. verwering, ijs en wind een zeer wisselend reliëf (tot 862 m hoog) gekregen. De eilanden zijn hier en daar slechts door nauwe zeestraten gescheiden en staan onder invloed van een sterke getijdenwerking. Er is zeer weinig bos, voor een deel te wijten aan de eeuwenoude schapenteelt.