Tekst: Joyce Frey. De reis van het vliegveld duurde twintig minuten voordat we hoog boven Dubrovnik reden. Verlicht door de late middagzon, lag het prachtige oude stadje als een sprookje beneden me. We reden er te snel aan voorbij om alles goed in me te kunnen opnemen. Twee meereizende meisjes, hadden hun hotel in de stad. Door het sper uur, moesten we met een slakkengangetje door de stad rijden; Toen we de stad weer uitkwamen, duurde het niet lang meer tot dat ik kon uitstappen. Mijn hotel " Vis " lag onderaan het eind van de straat. Ik moest een trapje af om bij de receptie te komen. Daar kreeg ik de sleutel van mijn kamer, dat al weer hoger lag ( dus; trappen op ) met zicht op de tuin. Wat hoger gelegen liep de weg en daarachter lagen de bergen, die met pijnbomen begroeid waren. Ik nam niet de tijd mijn koffer uit te pakken en liet deze ongeopend in de kamer staan. Het uitzicht was adembenemend. Om aan het strand te komen moest ik nog verder naar beneden gaan. Maar dat bewaarde ik voor de volgende dag. Het hotel lag aan een baai, met aan de overkant een landtong waar ik later nog vaak mijn ochtend wandelingetje maakte. Aan het eind daarvan stond een groot hotel en verder weg lagen kleine verlaten eilandjes. Uiteindelijk ging ik naar mijn kamer om de koffer uit te pakken en liep dan de trappen naar beneden voor de receptie en dan weer naar boven om de straat te bereiken. Hier was het leven,"trappetje op en trappetje af." ( Fitnes training inbegrepen) Ik liep een paar mensen na, die voor me liepen en kwam op een plaats uit waar het zeer levendig was. Eerst een straatje met een paar winkeltjes die in hoofdzaak souvenirs verkochten en dan een straat waar het ene restaurant na het andere stond. Wat me niet beviel waren de schommelbanken die overal stonden. De mensen waren daarop aan het wiebelen en namen tussendoor een slokje. Als ik tot het einde van de straat geslenterd was, ging ik terug een zocht een restaurant waar gewone stoelen stonden, om iets te gaan eten. Ik had er een gevonden. Ik keek in de wachttijd de straat in waar veel mensen liepen. Een schare aan toeristen en mensen die hier leefden en goed te herkennen waren. Zij liepen in hun zondagse kleren , meestal achter een kinderwagen of met een stel kinderen waarmee ze liepen te showen. Dat waren de eerste indrukken van een land waar ik voor de eerste keer was. De volgende morgen huurde ik een bed aan het strand van het hotel. Ook niet gasten van het hotel konden het zich hier gemakkelijk maken. Het heldere blauwe water lokte me om er heen te rennen en een stuk te gaan zwemmen. Maar de grote kiezelstenen waaruit het strand bestond, hielden me er van af, mijn blote voeten op de grond te zetten. Even later deed ik het toch mezelf aan. Met veel pijn liep ik over de stenen om in het heerlijke zeewater te zwemmen. Het was een paradijs hier, als je de stenen niet voelde. De dag er op wandelde ik over een smal pad dat tussen de bomen door liep, waar het aangenaam koel was, over de landtong tegenover. Onderweg kwam ik poezen tegen die behoefte aan wat liefde hadden. Tenslotte was ik aan het einde gekomen, waar een groot hotel lag. Voor mij was het te afgelegen hier. Vandaar kon ik het eilandje zien, waar een kerkje op stond en verder alleen uit rotsen bestond. Later lag ik weer aan het strand. Intussen had ik er genoeg van om de mensen te bekijken, die dagelijks dezelfden waren. Een dag later liep ik naar de bushalte dat tegenover het hotel was, om naar Dubrovnik te rijden. Het was nog vroeg in de morgen, daarom was het nog tamelijk rustig. Ik liep door de Port Pile en kwam in de Stradun, de hoofdstraat van het kleine ommuurde stadje. Links en rechts zijn barokhuisjes die intussen winkels waren geworden. Langzaam opende ze hun deuren. Aan het einde van de straat staat de klokkentoren ,achter de Onofriobron, die elk uur door twee bronzen figuren, geslagen werden. Daar weer tegenover het Clarissenklooster. Vandaar liep ik een stukje nar rechts, aan oude gebouwen voorbij, die na de aardbeving en de oorlog weer opgebouwd zijn. Zo kwam ik bij het haventje. Dan wandelde ik door de smalle zijstraatjes en kwam weer bij de Port Pile uit. Ik ging nog eens terug en zocht het aquarium. Daar was ik al snel uitgekeken omdat het erg klein was. Weer liep ik terg naar de Port Pile ingang, waar de ene bus na de andere stopte om hun toeristen uit te laden die naar de stad dromden. Intussen had ik genoeg van de mensenmassa en liep een trapje af naar beneden, waar een parkje was. Verder lezen >> www.reisimpressies.eu - Dubrovnik

KROATIE LINKS

Advertenties
• Trogir Hotels
• TravelTroef.nl - Vakantie in Kroatië
• De Jong Intra - Kroatië
• Kroatië Campings
• iReisbureau.nl: Uw reis op een presenteerblaadje
• Zoover.nl Vakantiebeoordelingen