MALI Bevolking

Reisaanbiedingen MALI

MALI Interactief (video's, reisverhalen)

Schrijf uw artikel over MALI

Bevolking

Mali heeft naar schatting 11 miljoen inwoners. Dit betekent dat er ca. 9 inwoners per km2 wonen. Verder wonen er uit economische overwegingen nog meer dan drie miljoen Malinezen in Ivoorkust, Frankrijk en andere buurlanden van Mali. Vrouwen in Mali krijgen gemiddeld ca. zeven kinderen. Een kwart van de bevolking woont in steden, de rest op het platteland. Bijna 30% van de bevolking woont in het vochtige, vruchtbare zuiden (stroomgebied van de Niger). Dit percentage stijgt door de trek van het platteland naar de stad, een trek die vnl. veroorzaakt wordt door de aanhoudende droogte, waar het land in de jaren tachtig veel van te lijden heeft gehad. De grootste en belangrijkste stad is de hoofdstad Bamako met ca. 825.000 inwoners. De gehele agglomeratie Bamako heeft ca. 1,2 miljoen inwoners. Veel kleiner zijn steden als Ségou (ca. 90.000 inwoners), Mopti (78.000), Sikasso (75.000), Gao (57.000), Kayes (55.000), San (48.000) en Koutiala (45.000). Het platteland in het noorden is vrijwel onbevolkt. De meest mensen wonen in het zuiden en langs de Niger. De bevolkingsgroei ligt de laatste jaren rond de 2,8 procent (2000: 2,97%). Het geboortecijfer bedroeg in 2000 48,70%, het sterftecijfer 18,71%. Mali heeft een zeer jonge bevolking. Het percentage inwoners tussen 0-14 jaar bedroeg in 2000 47,2%, tussen 15-64 jaar 49,73% en 65+ 3,07%. De gemiddelde leeftijd is laag. De levensverwachting voor mannen is bijna 46 jaar en voor vrouwen ruim 48 jaar. Per 1000 levendgeborenen overlijden ca. 121 kinderen voor hun eerste verjaardag en dat is een van de hoogste cijfers ter wereld.

Een overzicht van de belangrijkste bevolkingsgroepen:

Bambara Cultuur

De Bambara vormen de grootste bevolkingsgroep van Mali met ca. 3 miljoen mensen. Voornamelijk als akkerbouwers wonen ze in Centraal- en Zuid-Mali waar ook de grootste steden Bamako en Ségou liggen. De Malinké (600.000) en de Soninké of Marka (750.000) wonen in West-Mali en zijn sterk verwant met de Bambara. De Bambara, Soninké en Malinké worden tezamen ook wel Mandé of Manding genoemd. Deze volkeren waren de stichters van de grote West-Afrikaanse rijken. Op dit moment beheersen ze alleen al door hun grote aantal de politiek en de economie. De Bambara zijn gematigde islamieten, vrij modern en daardoor zijn veel oude gebruiken en rituelen verloren gegaan. Alleen van de oude muziek is nog veel overgebleven. Deze muzikanten heten griots of jali's en staan ook nu nog in hoog aanzien.

Bozo Vissershutten

De Bozo (150.000) zijn waarschijnlijk het oudste volk van Mali. Het is een volk van vissers en botenbouwers. Ze wonen over het algemeen langs de Niger in kleine langgerekte dorpen. Een broedervolk van de Bozo zijn de Somono.
De Peul (1 miljoen) worden ook wel Fula, Fulani en Fulbe genoemd. Deze veehouders wonen in grote delen van West-Afrika en in Mali in en rondom de Niger-delta. Vanaf de achttiende eeuw kwam dit volk in de verdrukking door de landbouwactiviteiten van andere volken en door de hoge belastingen. Ze verzetten zich hiertegen fel door middel van jihads (heilige oorlogen). Ze stichtten daarop islamitische staten, o.a. Masina met Djenné als hoofdstad. In december steken de Peul met tienduizenden stuks vee de Niger over van de noordoever naar de zuidoever.
De Songhai (600.000) leven voornamelijk in Oost-Mali (o.a. Timboektoe, Gao, Hombori). Vroeger vissers en nijlpaardjagers en nu akkerbouwers. Ze verbouwen voornamelijk gierst en sorghum en in het natte seizoen ook rijst. Hun cultuur wordt vooral bepaald door de islam.
Toeareg

De Toeareg (500.000) leven in het Noord-Malinese woestijngebied. Het is het meest zuidelijke Berbervolk en wonen verder nog voornamelijk in Zuid-Algerije en Noord-Niger. Ze spreken Tamasheq, een Berber-taal. Ze leiden een nomadisch bestaan als veehouders. Ook de Toeareg zijn islamieten maar met enkele afwijkende kenmerken. Zo zijn ze strikt monogaam en nemen de vrouwen een belangrijke plaats in. Verder zijn de mannen gesluierd en de vrouwen juist niet. Door de langdurige droge periodes in de jaren zeventig en tachtig van de 20e eeuw raakten ze vrijwel al hun vee kwijt. Begin jaren negentig leidde dit tot een burgeroorlog tussen de Toeareg en het Malinese regeringsleger.
De Moren (150.000) zijn nomadische Arabieren die met hun vee door de Sahara en de Sahel trekken. De meeste Moren wonen in Mauritanië en in Mali leven ze dan ook voornamelijk langs de Mauritaanse grens en rond Timboektoe.

Dogon Apenmasker

De Dogon (500.000) is het bekendste volk van Mali. De invloed van de islam en het christendom is vrijwel nihil zodat de Dogon nog steeds hun traditionele animistische levensstijl hebben kunnen behouden. Aanvankelijk vestigden ze zich aan de Niger, in de buurt van het huidige Bamako. In de 15e eeuw werden ze door oprukkende islamitische volken gedwongen weg te trekken. Ze vestigden zich daarna langs de Falaise de Bandiagara, een 200 kilometer lange kloofwand in het zuidoosten van Mali. Het zijn akkerbouwers en verbouwen o.a. gierst, sorghum, tomaten en uien. De uien worden gedroogd en daarna verhandeld, de andere producten zijn voor eigen gebruik. Een typisch Dogon-product is "dolo", gierstbier, dat zelfs gedronken wordt door kinderen. De Dogon hebben ook vee, dat echter verzorgd wordt door de Peul omdat de Dogon dat minderwaardig werk vinden. De Dogon-gemeenschap is hiërarchisch verdeeld in een aantal maatschappelijke groepen. De belangrijkste groep zijn de landbouwers en daarna komen de smeden, de wevers en de leerbewerkers. Tussen de verschillende groepen worden geen huwelijken gesloten. Ook de vrouwen die tot deze groepen behoren hebben hun eigen werkzaamheden. De Dogon geloven in één god, Amma, en kennen verschillende heilige dieren, zoals de luipaard, de krokodil en de vos. Een van de belangrijkste met veel mysteries omgeven gebeurtenissen in het leven van de Dogon is de besnijdenis, van zowel jongen als meisjes (clitoridectomie). Dit in westerse ogen barbaarse gebruik wordt trouwens door bijna alle Malinese bevolkingsgroepen in stand gehouden. In de steden neemt de vrouwenbesnijdenis de laatste jaren af, o.a. door protesten uit het buitenland. Bij vele gelegenheden wordt er gedanst door de jonge mannen die begeleid worden door zingende mannen met trommels. Ze dragen allemaal maskers, vaak dierenfiguren. Zeer bijzonder zijn de dansers op stelten. Het belangrijkste ritueel is de "sigui". Deze ceremonie vindt één keer per zestig jaar plaats (eerstvolgende generatiefeest is in 2025) en markeert het begin van een nieuwe generatie. Bepalend voor de datum is de stand van een satelliet van de ster Sirius, Sirius B. Alle gebruiken, rituelen en geheimen van de Dogon worden dan overgedragen op de jongere generatie. In het zuiden van het land wonen nog enkele kleinere groepen, o.a. Sénufo, Minianka, Bobo en Mossi.

Luister hier naar het volkslied van Mali