MALI - Economie en Toerisme

Reisaanbiedingen MALI

MALI Interactief (video's, reisverhalen)

Schrijf uw artikel over MALI

Economie en Toerisme

Algemeen

Mali behoort tot de tien armste landen ter wereld. Per hoofd van de bevolking is er een inkomen van niet meer dan 850 dollar per jaar. Tegenvallende oogsten en stijgingen van de aardolieprijzen hebben de kwetsbare economie van Mali zeer zwaar getroffen. Het land had ook geen enkele reserve opgebouwd om deze klappen te kunnen opvangen.
De jaren tachtig waren erop gericht om te gaan voorzien in de eigen voedselbehoefte na een aantal hongersnoden. Dit leverde weinig op maar toch blijft men proberen om dit te realiseren. Men was zelfs genoodzaakt om rijst uit Thailand te importeren.
Een groot deel van de industriële productie vindt plaats in staatsbedrijven maar deze bedrijven gaan echter gebukt onder verliezen, corruptie en inefficiëntie. De regering probeert economische hervormingen teweeg te brengen door staatsbedrijven te privatiseren, de staatsschuld te beperken en subsidies te verminderen. Ook probeert men de corruptie aan te pakken. Dit gebeurt mede onder druk van het Internationaal Monetair Fonds en andere buitenlandse geldschieters. Door al deze maatregelen is de economie van Mali van een door de staat geleide tot een gemengde economie omgevormd, hoewel de regering nog steeds nadrukkelijk probeert om de economie te sturen.
Voor de economie zijn de Malinezen in het buitenland (ca. 3 miljoen) van onschatbare waarde. Omdat van een eigen economie soms nauwelijks meer sprake is, zijn hele streken van Mali in feite afhankelijk van geldovermakingen door familieleden in het buitenland.

Landbouw, visserij, veeteelt en bosbouw

De basis van de Malinese economie wordt nog steeds gevormd door de landbouw, waarin ca. 80% van de beroepsbevolking actief is. De meeste akkerbouwgronden worden gebruikt om in de eigen voedselbehoefte te voorzien en het zijn vooral maïs, rijst, gierst en sorghum die daarvoor verbouwd worden. Gierst en sorghum zijn belangrijke gewassen doordat ze goed bestand zijn tegen de droogte. Belangrijke fruitsoorten zijn karités en mango's.
Voor de export worden katoen, suikerriet en grondnoten verbouwd. Katoen is op dit moment het belangrijkste exportproduct. De lage lonen in deze arbeidsintensieve tak van de landbouw zorgt voor lage prijzen, die weer interessant zijn voor de exportlanden. Mali is op dit moment na Egypte de grootste katoenexporteur van Afrika. Katoen, suikerriet en grondnoten worden ook in de lokale industrieën verwerkt. De prijs voor de aankoop van landbouwproducten wordt door de overheid vastgesteld. Deze prijzen zijn vaak veel lager dan in de buurlanden, waardoor er nogal wat smokkelpraktijken plaatsvinden.

De veehouderij is erg belangrijk voor de Malinese economie maar heeft vaak erg veel te lijden onder de periodes van aanhoudende droogte die het land regelmatig treffen. Het gebeurt regelmatig dat meer dan vijftig procent van de runderen en schapen dan het loodje legt.
De export van levend vee richt zich vooral op Ivoorkust, Liberia en Senegal.

Ook de visserij op de binnenwateren van Mali heeft te lijden onder de droge periodes. Vergeleken met een aantal jaren geleden is het waterpeil structureel gedaald, wat tot verminderde vangsten heeft geleid.
Toch is Mali nog steeds, na Marokko en Senegal, de derde visproducent van Noord- en West-Afrika. De voornaamste visgebieden zijn het binnendeltagebied van de Niger en het merengebied. Een groot deel van de vangst wordt in de vorm van gerookte en gedroogde vis op de binnen- en buitenlandse markt gebracht. Er zijn ongeveer 100.000 vissers in Mali, geconcentreerd rond de rivieren Niger en Bani. De meeste vissers behoren tot het Bozo-volk.

De bossen leveren vnl. brandhout en timmerhout voor de traditionele economie. Door langdurige droogte en onverantwoord kappen van bossen is het bosbouwbestand drastisch achteruit gegaan en heeft geleid tot vergaande erosie van de grond.

Mijnbouw en industrie

De mijnbouw is economisch van weinig betekenis. Gebrek aan technische kennis en een goede infrastructuur zorgt ervoor dat de aanwezige bodemschatten (met name ijzererts) nauwelijks rendabel geëxploiteerd kunnen worden. Dat is jammer want er is al bewezen dat Mali verder beschikt over voorraden uranium, bauxiet, magnesium, lithium en koper. In het noorden van het land wordt zout gewonnen en verder op kleine schaal fosfaat, kalk en goud. Goud zou een belangrijke exportproduct kunnen worden nu er enkele internationale mijnbouwondernemingen zich met de exploitatie gaan bemoeien.
De agro-industrie is de belangrijkste voor Mali, met op de tweede plaats textielindustrie (katoen). Deze industrieën richten zich vooral op de verwerking van binnenlandse grondstoffen. Slechte oogsten zijn daardoor direct negatief van invloed op deze industriële activiteiten.

Energievoorziening

Energie wordt gewonnen met thermische centrales maar vooral met waterkrachtcentrales. De productie en verdeling van de elektriciteit is in handen van de onderneming Énergie du Mali. Er wordt ook nog steeds energie gehaald uit brandhout. Door de verregaande ontbossing worden andere vormen van energievoorziening steeds belangrijker.
Zo is het aantal waterkrachtcentrales is nog niet zolang geleden uitgebreid bij de Selingué-stuwdam en een in de Bafing, een zijrivier van de Senegal. De bedoeling van deze investeringen is om uiteindelijk in de eigen energiebehoefte te voorzien, maar vooralsnog is dit beperkt tot de hoofdstad Bamako en Ségou. Naast de traditionele vormen van energiewinning bestaat er de wens om zonne- energie economisch te exploiteren. Deze moderne manier van energiewinning komt door de hoge prijs van de geïmporteerde zonnepanelen echter nog niet van de grond.

Handel en ontwikkelingssamenwerking

De tekorten op de handelsbalans zijn altijd zeer groot geweest, maar worden de laatste jaren wat gunstiger.
De voornaamste uitvoerproducten van Mali zijn katoen, grondnoten, vee en vis. In het jaar 2000 werd er voor 480 miljoen dollar geëxporteerd naar met name Italië, Thailand, Duitsland en Portugal. Geïmporteerd worden machines en apparaten, aardolieproducten, voedings- en genotmiddelen. In het jaar 2000 werd er voor 575 miljoen dollar geïmporteerd vanuit met name Ivoorkust, Frankrijk, Senegal en de Benelux. Nederland importeerde in 1995 vanuit Mali voor 1,2 miljoen gulden. In datzelfde jaar werd er voor 23,7 miljoen gulden naar Mali geëxporteerd.
De meeste ontwikkelingshulp krijgt Mali van Frankrijk en de VS. De Europese Unie en Nederland (1995: 50 miljoen gulden) komen op de derde en vierde plaats. In 1995 bedroeg de totale ontwikkelingshulp 596 miljoen dollar. De buitenlandse schuld bedroeg in 1999 drie miljard dollar.

Verkeer en toerisme

Driekwart van het personen- en goederenverkeer gebeurt via de weg. Het wegennet is 15.100 kilometer lang, waarvan maar iets meer dan 1800 kilometer geasfalteerd is. De belangrijkste weg is die van de hoofdstad Bamako via Ségou en Mopte naar Gao in Oost-Mali. De verbindingen over de weg met de buurlanden zijn over het algemeen zeer slecht, soms niet meer dan karavaansporen.
De belangrijkste spoorlijn is sinds 1994 die van Dakar in Senegal naar Bamako. De spoorlijn loopt na Bamako nog enkele tientallen kilometers door naar de havenstad Koulikoro. Het noorden van Mali is nauwelijks ontsloten. De totale lengte van alle spoorwegen in Mali is 729 kilometer.
De rivieren de Senegal en de Niger zijn bij hoogwater goed bevaarbaar en met name de Niger is dan de belangrijkste verkeersader van Mali. Voor de grote Niger-stomers is het dan mogelijk van Koulikoro naar Gao te varen. Alle belangrijke steden liggen dan ook aan de Niger. In totaal is bij gunstige weersomstandigheden en voldoende regenval ongeveer 1815 kilometer bevaarbaar. De belangrijkste haven is Koulikoro.
Internationale luchthavens zijn er in Bamako-Segou en Mopti. De staatsmaatschappij Air Mali is in 1988 opgeheven en in 1992 werd Mali lid van de groep Air Afrique.

De belangrijkste toeristische trekpleisters van Mali zijn Timboektoe, de Dogon- vallei en Djenné, een plaats met alleen traditionele gebouwen in de typische stijl van de Soedanese leemarchitectuur. Deze trekpleisters zijn in 1988 door de Unesco op de werelderfgoedljst gezet.
In 1998 brachten ca. 88.000 toeristen een bezoek aan Mali en besteedden toen ca. 50 miljoen dollar.