MAURITIUS reisverhalen

MAURITIUS Interactief (video's, reisverhalen)

Reizigers informeren Reizigers is een nieuwe rubriek op Landenweb. Onze bezoekers kunnen hier die informatie publiceren waarvan zij denken dat ook anderen daar nut van kunnen hebben of plezier aan kunnen beleven. Wij denken aan reisverhalen, foto's, actuele informatie over restaurants, café's, musea. etc. U kunt uw bijdrage voor publicatie beschikbaar stellen via deze link.

•"Reis naar Mauritius en Reunion - Sven en Diana"

Reis naar Mauritius en Reunion - Sven en Diana
Maandag 10 juli

Om 12.23 uur hebben we de bus uit Brielle genomen en om ongeveer 14.00 uur de trein die wat vertraging had. Om 17.10 uur waren we in Parijs, Gare du Nord. Daar vandaan de RER naar Antony en overstappen op de ‘magneetbaan’ naar Orly-Ouest. Op het vliegveld konden we gelijk inchecken, maar er was een defect aan de bagagebanden, dus dat duurde vrij lang. Tijdens het wachten hebben we de plastic zakken die we hadden gekregen om de rugzakken heen gedaan. Eenmaal klaar hadden we nog anderhalf uur over en hebben we wat gegeten (brood en patat). Om 21.25 uur stegen we op met een Boeing 747, met een boel herrie. We kregen ‘s avonds nog eten (echt Réunionnais, met kip en veel kruiden) en daarna zijn we gaan slapen. Veel wakker geweest, tekenfilms gekeken en toch ook nog redelijk wat geslapen.

Dinsdag 11 juli

Mamode Camp - Le Brûlé naar Gîte de la Plaine des Chicots

Om 05.00 uur werden we wakker en toen was het al licht. We vlogen op 10.100 meter hoogte en bijna 1000 km/uur. Dat zagen we op een scherm dat steeds allerlei informatie gaf over het verloop van de vlucht, hoeveel kilometer we nog moesten, waar we zaten enz. Een paar uur later kregen we ook nog een ontbijtje. Om 10.00 uur zijn we geland. Na de douane konden we de bagage ophalen en plassen. Daarna konden we op weg naar de supermarkt. We waren net 5 minuten op weg toen er een auto stopte. Die man vroeg ons waar we heen moesten en wilde ons wel naar de supermarkt brengen. Vervolgens bleek dat hij (François Robert) in Le Brûlé woont en daar moesten wij nou net naar toe. Hij heeft ons toen eerst afgezet in St. Denis bij de supermarkt (Score) en is zelf gaan eten bij zijn grootmoeder. Om 13.20 uur pikte hij ons bij de supermarkt weer op. Toen hadden wij brood, eten, drinken en na lang zoeken gasflesjes gekocht. We zijn toen nog langs zijn school gereden (hij is leraar Engels) en daarna naar zijn huis. Onderweg vertelde hij van alles. Bij hem thuis hebben we thee gedronken met papaya en in z’n tuin had hij goyavierstruiken staan. Die konden we mooi eten en hij vertelde ook over andere vruchten die eetbaar zijn. Vervolgens heeft hij ons afgezet bij Mamode Camp met nog wat handige tips voor onderweg en nog 2 liter water. Het miezerde wel een beetje en het had de afgelopen week al veel geregend. Om half 4 gingen we vanaf Mamode Camp weg (1192 meter). We dachten dat het bijna vlak was, maar toen we onderweg waren, ging het vanaf het begin vrij steil omhoog. Toen we dan ook om 18.00 uur in het donker bij de Gîte de la Plaine des Chicots aankwamen waren we ruim 600 meter gestegen tot 1839 meter (in 4.5 a 5 km). Het regende nog steeds en de hutspot smaakte ons dan ook goed. Eigenlijk wilden we morgen via La Roche Ecrite afdalen naar Grand Ilet, maar met dit weer is dat te gevaarlijk. We zien morgen wel. We worden van alle kanten gewaarschuwd. Dit is dus niet voor watjes!!! Na een warme douche en de afwas zijn we om 21.30 uur gaan slapen.

Woensdag 12 juli

Gîte de la Plaine des Chicots via La Roche Ecrite naar Dos d’Ane

Het heeft de hele nacht geregend, maar vanmorgen werd het droog. We hebben goed geslapen en lekker ontbeten. Om 9.10 uur hebben we de rugzakken bij de beheerder achtergelaten en zijn we naar La Roche Ecrite gaan lopen. Lekker zeg, zonder rugzak (nou ja, een kleintje dan). Onderweg was het soms mistig en liepen we in de wolken en soms was alles ineens weer helder. Er stond een vrij harde wind. De paadjes waren wel vrij glad, dus merkten we al gauw dat de afdaling naar Grand Ilet inderdaad te gek was geweest. We liepen een heel stuk over lava heen, waarop om de paar meter een pijl of een witte stip was geverfd, voor als het mistig is. We zijn via Caverne Dufour naar Mare aux Cerfs gelopen. Daarvandaan was het nog 150 meter lopen naar ons eerste uitzichtpunt over de Cirque de Mafate. Hierna door naar La Roche Ecrite. Toen we boven de 2100 meter kwamen liepen we door de wolken verder omhoog. Bovenop zat alles dicht, maar net toen we terug wilden gaan brak de zon door en was het hele dal in 30 seconden “schoon”. Op de terugweg nog langs Caverne des Soldats en toen terug naar de Gîte om de rugzakken op te halen. Hier hebben we nog brood gegeten en om 13.40 uur zijn we weer verder gegaan richting Plaine d’Affouches en Dos d’Ane. Het eerste stuk daalde flink en liep door een woud van bamboe en palmvarens. Vanaf Plaine d’Affouches was het een pad dat steeds omhoog en naar beneden ging, ruim 2 uur lang. Op de splitsing van de weg verder naar Dos d’Ane en de weg naar een abri hebben we om 17.00 uur de tent opgezet. We zijn allebei twee keer gevallen, waarbij Diana pijn in d’r enkel opliep. Sven heeft pijn in z’n knie, waarschijnlijk van de eerste dag. Het was een lange dag waarvan de laatste drie uur weer niet voor watjes waren. De vogels komen dichtbij, we denken dat het meer is voor het eten, dan uit nieuwsgierigheid. Over eten gesproken, vandaag hadden we sperziebonen met gehakt en aardappelpuree, wat goed smaakte en vooral lekker veel was. Inmiddels is het donker en we hebben net geseind met onze Franse buren van 2 km verderop. Ze kwamen hier langs toen we de tent aan het opzetten waren. Doei, 20.00 uur slapen..... P.S.: vandaag 8.5 + 7.8 km = 16.3 km.

Donderdag 13 juli

Via Dos d’Ane naar Rivière des Galets

Het heeft vannacht geregend, gewaaid en om 5 uur moesten we allebei plassen. Om 7 uur zijn we opgestaan. We dachten dat het nog slecht weer was, dus hebben we in de tent de rugzakken vast ingepakt en toen we uit de tent gingen, bleek dat de lucht blauw was. Sukkels!!! De tent was wel helemaal nat en toen we hem op gingen vouwen ook nog eens heel vies. Half 9 (ook nog ontbeten in de tent) vertrokken naar Dos d’Ane. De Fransen (van het seinen) waren ons inmiddels alweer gepasseerd. Zij gingen terug, want zoals we begrepen, waren ze natgeregend ‘s nachts. Diana had heel veel spierpijn in haar bovenbenen en Sven had pijn in z’n knie, dus die afdaling duurde veel langer dan gepland. Onderweg kwamen we spinnen tegen van zo’n 10 cm groot (lijf 2 cm) en hebben we Physalis (gele besjes) en goyaviervruchten gegeten. Eenmaal in Dos d’Ane (van 1505 m naar 1070 m in 2,5 uur) had Sven inmiddels pijn in allebei z’n knieën en begon Diana’s rechterknie ook pijn te doen. In de supermarkt hebben we wat te drinken gekocht en zitten twijfelen of we door zouden gaan of niet, want er kwam een afdaling aan van ± 800 m naar 260 m. Uiteindelijk wilden we het toch proberen, dus in de volgende supermarkt water, brood en wat lekkers voor bij het middageten gekocht en eerst gegeten (bleek dat we water met bubbels hadden gekocht en de winkel was net dicht gegaan). Om ong. 12.15 uur weer vertrokken richting Rivière des Galets. Net onderweg lag er een passievrucht op de grond en ook nog heel veel goyaviervruchten. Hier zagen we ook vogeltjes met een blauw kopje en oranje/rode vleugels en natuurlijk weer veel spinnen, soms midden op het pad. Sommige stukken van het pad waren beveiligd met staaldraad en we kwamen 1 ladder tegen. Voor het mooie was de afdaling eigenlijk te lang; we zaten er allebei helemaal door. Dit kwam door de pijn. Zonder pijn zou het heel stoer zijn geweest. Uit die planten met die scherpe punt bladeren komt een “boom” van ongeveer 6 meter met daaraan allemaal nieuwe plantjes die er dan weer afvallen. Toen we beneden waren hebben we nog ongeveer een kwartier doorgelopen en een ongeschikt plekje voor de tent gevonden. Een paar meter verder ging het met behulp van veel stenen een stuk beter. Nu kwaken de kikkers in, en langs de rivier en vliegen er vleermuizen over. We hebben ons ook lekker gewassen in de rivier en nasi cashew gegeten. Totaal 11 km. gelopen.

Vrijdag 14 juli

Van Rivière des Galets via Cayenne richting La Nouvelle

Vannacht maar heel even regen gehad. De rest van de dag was het perfect weer! We hebben toch besloten Mafate in te gaan. Heel rustig zijn we op pad gegaan (9.00 uur). Het eerste stuk was vlak, dat ging lekker. We zijn misschien wel 15 keer de rivier overgestoken, over grote keien heen. Hierna een klim naar 600 m. In een langzaam tempo was dit goed te doen. Bij de abri vlak voor Cayenne hebben we ons laatste brood opgegeten. Van een stel Reunionezen (of zo) kregen we drie kleine banaantjes, lekker! Hierna verder naar Cayenne. We zagen een bordje “Bar / Café” staan, dus daar zij we heen gegaan en hebben we wat gedronken. Ook hier kwamen we die zelfde mensen tegen en toen Diana vroeg of er ergens brood te krijgen was, kregen we het brood dat zij nog over hadden. Ze zouden toch in de Gîte slapen! Naast de bar stond een boom met van die grote apparaten erin (ti jacque), waarvan er eentje uitviel. Nadat ons water was bijgevuld door de barjuffrouw zijn we weer verder gegaan. We kwamen nog bananen tegen, maar konden er maar twee pakken, de rest was te hoog. Ze waren trouwens ook nog niet rijp. Om 4 uur waren we weer beneden bij de rivier op 490 m en hebben we alleen de buitentent opgezet. Diana heeft zich gewassen en ik heb me onder een waterval gedoucht, best brrr. Hierna hebben we boerenkool met iets teveel water gegeten, maar het was wel super lekker. Nu is het pas 20.15 uur en Diana slaapt al. Ik ga nog in de “bijbel” lezen en dan ook slapen. Doei!

Zaterdag 15 juli

Naar La Nouvelle

Vannacht voor het eerst geen regen. We zijn om ongeveer 7 uur opgestaan, gegeten, ingepakt en om 9 uur vertrokken. Het eerste stukje liepen we nog langs de rivier, die heel steil opliep met hele grote rotsblokken en watervalletjes. Daarna kwam een stukje klimmen (het begin van veel klimwerk van 490 m. naar 1425 m.). Een aantal keer kwamen we weer terug bij de rivier. Daartussen gingen we steeds een stuk omhoog, langs de rotsen, langs ijzerdraadjes en over bruggetjes. Een groep van ongeveer 20 Fransen liep of steeds voor ons / of achter ons. Sommige van hen hadden een trommel of djembe bij zich. Het viel ons op dat hun uitrusting minder goed is dan die van ons. Na de laatste keer bij de rivier ging het pad alleen nog maar omhoog; steil omhoog. Het uitzicht werd steeds mooier, de benen en knieën steeds pijnlijker. Toch ging het wel goed. We schoten lekker op. Bij een watervalletje hebben we weer vers water gepakt en gelijk even uitgerust. Hier stond ook een hele mooie witte bloemkelk. Om 2 uur waren we boven in La Nouvelle. We hebben eerst wat gedronken bij de Epicerie en zijn toen op zoek gegaan naar een gîte. De eerste was al vol, maar een behulpzame Franssprekende man heeft ons geholpen en de tweede was raak. We hebben een eigen kamer met tweepersoonsbed en een tafel met stoelen voor de ingang. We hebben gelijk onze kleren gewassen en zijn toen even het dorpje ingelopen voor brood en lekkers (16.15 uur). In het winkeltje hebben we 4 blikjes, chips (pringles), kaakjes en paté gekocht en we waren FF 105 kwijt!! Asociaal duur, maar goed, alleen water is ook niet alles. Toen we terug waren hebben we gegeten en met een Engelssprekende Duitser gesproken. Om 19.00 gegeten bij de eigenaar van de gîte. Het eten bestond uit rijst met bruine bonen, stukjes worst in saus en kip. Ze gebruiken echt alles van zo’n beest. Sven had z’n ruggengraat. Vooraf hadden sla / salade en “punch of coco”. Als dessert kregen we een soort cake met banaan erin.

Zondag 16 juli

Van La Nouvelle naar Les Trois Roches

Lekker geslapen op dat rooster hoor, m´n matje slaapt beter! Om half 8 wakker, brood gehaald en ontbeten. Om half 10 nog meer brood gehaald en op weg naar Les Trois Roches. Toen we bij een stel bordjes en Maison Laclos (het oudste huis van het “interior”) kwamen, wisten we, dat we voor de eerste keer fout gelopen waren. Dan maar naar Marla, waar geen plaats meer was om te slapen, en toen door naar Les Trois Roches. Wat een saaie @!?*$£ afdaling was dat zeg, maar na een “recht” stuk kwamen we dan toch bij Les Trois Roches. Een grote waterval die vanaf een grote plak lava zo´n 50 meter naar beneden klettert, echt stoer. Toen we de tent hadden opgezet begon het gedoe: mauw, mauw, mieuw, mieuw, ieuw, auw en nog wat: twee kleine katjes die niet meer bij ons weg te slaan waren, ook niet toen we ze aan de andere kant van de rivier hadden gezet. Van de touwtjes heeft Diana tuigjes gemaakt en nu zitten ze aan een boomstam vast die in de buurt van de tent ligt. De touwtjes zijn net kort genoeg zodat ze niet in de tent kunnen. We hebben een paar stenen bij ons kampvuurtje gelegd, zodat ze uit de wind en in de warmte van het smeulende vuur kunnen liggen. Vannacht weer oordoppen in vanwege brullende kikkers en jankende katten. O ja, we hebben heel veel witte aronskelken gezien en cactus gegeten. 21.00 uur, ± 8,5 km. Gelopen.

Maandag 17 juli

Van Les Trois Roches naar Plaine des Tamarins

Na een nacht met gemiauw, maar met weinig kikkergebrul om half 7 al opgestaan, want de katjes hadden het vast koud gehad. Ze klommen inderdaad gelijk in ons, en Sven heeft wat brood met eipoeder en water voor ze gemaakt. Toen waren ze eindelijk stil. We hebben gegeten, de tent ingepakt en ze toen losgelaten. We hebben nog wat foto`s gemaakt bij de waterval en toen liepen ze ons al niet meer achterna; en daarna op weg naar Plaine aux Sables en een stuk opnieuw lopen daarna. We zijn heel rustig op weg gegaan, want de knieën speelden weer op. Ook nu ging het vrij vlot. We waren om half 1 weer bij Maison Laclos; daar hebben we gegeten. Ook weer een cactusvrucht op. Het stuk daarna ging weer steil omhoog richting Plaine des Tamarins. Al vrij snel zagen we Maison Laclos en Marla liggen van bovenaf. Eenmaal boven gekomen, hoopten we dat we water konden vinden, maar alles stond droog. Wel waren overal paadjes van boomstammen gemaakt, voor als het nat is. Aan het eind van de Plaine, zou een abri staan, maar net als een aantal anderen, was ook deze weg. Dan maar een plekje zoeken voor de tent. We hoorden wel water stromen en toen we gingen kijken, zagen we een waterslang (leiding), waar constant water uit kwam. Dus ook dat probleem was opgelost. Tent opgezet en lekker niks gedaan. O, jawel, hout sprokkelen en koeien kijken. We hadden allebei erg trek, dus hebben we vroeg gegeten. Spaghetti dit keer. Tijden het eten, kwamen de koeien naar ons kijken, dus hebben we ze maar weggejaagd en daarna het kampvuur aangestoken. Lekker warm!! Het wordt nu al donker (om 18.15 uur).

Dinsdag 18 juli

Van Plaine des Tamarins via Col de Fourche naar Hell-Bourg

Gisteravond nog tot ong. 20.30 uur bij het kampvuur gezeten en toen naar bed. ´s Nachts is het goed koud geweest. Toen Sven op zijn horloge keek was het 6 °C. Toen het nog donker was liepen er al mensen door het bos te rennen, misschien al om 5 uur!! Die zijn pas gek. Vanochtend heeft Sven het kampvuur weer aangestoken en hebben we thee gedronken en brood gegeten (het laatste). Om 9.15 uur vertrokken we weer, nadat we nog vers water hadden gehaald. Diana had nog een liter van de vorige dag en daar hadden we een citroen die we gevonden hadden doorheen gedaan met wat suiker. Dus lekker limonade. We zagen een kalfje drinken bij zijn moeder en toen toch echt omhoog naar Col de Fourche op 1942 m.. Gelukkig was het niet al te ver en we waren al vrij snel op de top. Daar zagen we steeds helikopters vliegen met eronder een lading met ?? Die zetten ze af op Col des Boeufs en vlogen toen weer de cirque in. We zagen ook de zee weer en Cirque de Salazie die we nou in gaan trekken naar Hell-Bourg. Nadat we wat foto´s gemaakt hebben, naar beneden. Tijdens de afdaling passeerden we een aantal keer een grote geul, die als het regent helemaal vol met water staat. Nu was het een vriendelijk stroompje (en in het begin zelfs helemaal niets). Het pad ging soms wat steiler en soms vrij vlak omlaag, dus we schoten lekker op. Na de laatste keer over de geul ging het pad weg van de geul en even later zagen we waarom: een waterval van zo´n 100 m.. We passeerden nog een andere geul via een bruggetje en daarna hebben we gegeten. Het werd nasi i.p.v. brood, want dat was op. Daarna weer op weg. Al snel kwamen we weer goyavierbomen tegen, dus we schoten niet erg op. Het waren er zoveel, dat we maar een zakje gepakt hebben om ze mee te nemen. We liepen nog steeds omlaag en omlaag tot we bij een watertje kwamen. Hierna kwam een stuk langs het bos waar ook heel veel goyavier- en guavebomen stonden, en waar het pad weer wat vlakker was. Aan het eind bij Le Grand Sable stond, ja echt waar, een abri. En jawel hoor. Sven zag eens goyaviers hangen, o, als eieren zo groot. ´t Scheen dat Sven ze wou gaan plukken, en er was niemand die ´t ´m verbood. Sven plukte en plukte en at z´n buikje rond, en de volgende dag… had ie rooie ……!

Nou, dat was niet waar, want we hebben ze allemaal weer in een zakje gedaan. Nu gingen we zowaar weer een stukje omhoog over een mooi breed pad en toen weer omlaag. Het pad werd smaller en steiler en op een gegeven moment leek het wel of we in de jungle liepen. Vervolgens werd het pad nog steiler en liepen we over losse steentjes. Een aanslag op de knieën. In de verte zagen we een onverhard pad. Als we daar nou zijn, wordt het vast vlakker. Die illusie was snel voorbij. Het “karrenspoor” was nog steiler en gladder dan het voorgaande pad en er leek geen eind aan te komen. Dat kwam wel, maar echt een leuk einde was het niet, nu moesten we weer omhoog, maar eerst (wel heel leuk) over een hangbrug van 25 meter. Het laatste stuk liepen we over de weg langs Ilet a Vidot naar Hell-Bourg als een stel opaatjes met zere benen. Gelukkig was de Gîte uit het Lonely Planet boekje snel gevonden en was er nog een kamer vrij. Eerst gedoucht en toen nog even wat inkopen gedaan. ´s Avonds hebben we in het hotel gegeten. Chouchoux (Sven vond het lekker, Diana niet) en rijst en kip en hele hete sausjes erbij. Daarna lekker gaan sla…..zzzzzzz.

Woensdag 19 juli

Rustdag in Hell-Bourg

Half 8 opgestaan, ontbeten, gewassen. Alle was weer schoon. Hè, wat lekker, een dag niets doen. We hebben het dorpje wat bekeken, kaarten gekocht en geschreven, in de zon gezeten en de kilootjes die er af waren er weer bij gegeten. ´s Avonds in de Chambre d´Hôte gegeten met acht Fransen. Voordat we gingen eten kregen we zelfgemaakte punch en lazen we dat er een aantal mensen bij de vulkaan vandaan waren geëvacueerd. We vroegen aan de Fransen of de vulkaan weer was uitgebarsten. Dat was zo, maar je kon er niet heen omdat het te gevaarlijk was. We aten Chouchoux (nu lekkerder) pasta, kip en een loempia. Als toetje kregen we verse ananas. Lekker gegeten. Daarna laat ?!? (half tien) naar bed.

Donderdag 20 juli

Van Hell-Bourg naar Bourg-Murat

Weer om half 8 opgestaan en nog lekker gedoucht en ontbeten. Daarna naar de bakker om brood voor de komende dagen te halen. Hierna betaald voor het eten en slapen en toen op pad naar de telefooncel om ma te bellen en te feliciteren met d´r verjaardag. Het was bij ons toen 9.15 uur en in Nederland dus 7.15 uur! Oeps, vergeten. Nu op weg richting Gîte de Belouve, een klim van ruim 450 meter. Het begon en eindigde met een betonnen pad en mooie treden. Sven had medelijden met degene die had moeten maken. Om 11.30 uur waren we boven, hebben we gegeten en zijn we daarna Sentier des Tamarins gaan lopen. Hier zijn we op een of andere manier op de GRR1 richting Piton des Neiges terecht gekomen. Toen een stukje terug, weer naar het goede pad. Het was een hele mooie wandeling en om 2 uur waren we bij parkeerplaatsen halverwege het Foret de Belouve- Bebour pad. Hier vandaan door een soort oerwoud nog een uur doorgelopen en toen weer de weg op en geprobeerd een lift te krijgen. De tweede auto was al raak. Een Duits echtpaar dat al 4 weken hier was. We zijn meegereden tot in Bourg-Murat, waar we in “Auberge du Volcan” een plekje vonden. Later bleek dat die Duitsers hier ook sliepen. We hebben hier ook gegeten. Sven had garnalen en Diana entrecote.

Vrijdag 21 juli

Rustdag in Bourg-Murat

Na het opstaan en het ontbijt naar de receptie om te vragen waar de bank was.Volgens de vrouw van de receptie was het 3 minuten lopen. Dat werd 10 minuten lopen en daarna liften. De tweede auto was raak en in vingt-quatrième hebben we gepind en zijn we weer met een schilder, die een expositie had in Maison du Volcan, mee terug gereden. Het was goed weer dus eerst even de jas en trui naar de kamer gebracht en daarna naar Maison du Volcan. We hebben een mooie film gezien en het was best een interessant museum, waar ook weer informatie te vinden was over de nieuwe eruptie. Zijn we ook weer even cultureel geweest. Maar nu, wat moesten we de rest van de dag en de komende 2 dagen doen, want de 24e moeten we pas naar de vulkaan. Na lang denken, naar de VVV en een wandeling die op niets uitkwam (allemaal hekken), hebben we besloten om morgen naar de camping in Bois Court te gaan, daar te slapen en te lopen (Grand Bassin en terug) en op de 23e ´s ochtends de GRR2 te pakken vanaf het pad dat van de Piton des Neiges komt en dus in 2 dagen naar de vulkaan te lopen. Ook het restaurant waar we wilden gaan eten was nog eens dicht en ze hebben hier allemaal van die lelijke vieze blaffende honden! Dan maar eten in het hotel, waar we, na een super mooie zonsondergang, schaap en merlijn hebben gegeten. Het smaakte goed en het was lekker veel. Dus na een goed begin van de dag, een je weet wel middag, toch nog een goede avond. Hoi!

Zaterdag 22 juli

Van Bourg-Murat via Bois Court naar de GRR2

Vanmorgen om half 7 de wekker gezet, zodat we vroeg op weg konden naar Bois Court. We hebben snel wat gegeten en de rest van de rugzak ingepakt, betaald en om iets voor 8 uur zijn we op weg gegaan. Helaas, we hadden geen geluk met liften, dus het hele stuk naar Bois Court (zo´n 5,5 km) gelopen. Op de kaart stond een camping aangegeven, maar eenmaal ter plaatse bleek het een park te zijn voor personeel van het ziekenhuis of zoiets. We mochten dus niet onze tent er neer zetten. Dan maar verder lopen en op zoek naar een Gîte en een winkel. Het eerste niet gevonden, maar de winkel gelukkig wel. Het plan om te gaan lopen naar Grand Bassin kon dus niet doorgaan, dus zijn we maar naar het uitzichtpunt gelopen. Daar was het wel mooi, maar lang zo mooi niet als echt beneden. Vervolgens weer lopen richting Vingt-troisième, en nu hadden we meer geluk. We konden meerijden tot de zijweg waar we ´s ochtends uitgekomen waren. Het laatste stuk naar het dorp gelopen en daar hebben we boodschappen gedaan. Brood en drinken en lekkere repen voor onderweg. We kwamen ook nog een groenteboer tegen waar we bananen en nog 8 vruchtjes hebben gekocht. Bij de bushalte hebben we eerst wat gegeten en gedronken en daarna zijn we weer gaan liften. De bus zou pas 1,5 uur later komen. Het duurde niet lang voor er een auto stopte. Een hele grote Citroën, waar de rugzakken zo plat in de achterbak konden. We werden afgezet bij het begin van de GRR2, op de R.N. naar Piton de la Fournaise. Dus dan toch maar 2,5 dag er over doen. We zijn toch nog vrij ver doorgelopen tot 2050 meter, waar we de tent hebben opgezet; wat eerder wilden we al stoppen, maar daar kwam een boer naar ons toe, met een onbegrijpelijk verhaal, dus zijn we nog wat verder gelopen. De zonsondergang was weer erg mooi, maar nu (18.10 uur) is het nog maar 10°C en zitten we al met de tent dicht. Zo nog eten en dan maar vroeg de slaapzak in voor de kou. Vandaag 9 + 7 (GRR2) km. gelopen.

Zondag 23 juli

De GRR2 naar Caverne des Lataniers

Het is heel koud geweest vannacht; het ijs stond op de tent. Dankzij de slaapzakken en de Odlo-kleren hebben we het niet koud gehad. Om 9.15 uur gingen we op weg naar Nez de Boeuf, waar we om 10.15 uur aankwamen. Een uitzicht over de Rivière des Remparts helemaal naar de oceaan. Toen weer terug naar het pad richting de vulkaan waar we op een open veldje lekker 1½ uur in de zon hebben gelegen. Om 3 uur waren we bij Caverne des Lataniers waar de binnentent net in paste. Het werd al snel koud, dus maar weer een lekker kampvuur. Na het eten (bonen, gehakt en aardappelpuree) hebben we nog een tijdje bij het kampvuur gezeten en een pannetje onder druppelend water gezet voor wat extra water. We zaten in de wolken, dus het miezerde buiten Geen slechte keus dus die grot met kampvuur. Nu slappen (21.00 uur) en morgen nog een uur of 2 lopen naar de Gîte en misschien gelijk door naar Rivière de l ´Est. Maandag 24 juli Van Caverne des Lataniers naar Gîte du Volcan We waren vanmorgen al om 8.11 uur op weg naar de vulkaan, nadat we lekker droog hadden ingepakt en gegeten. Het was gelukkig weer droog, alleen af en toe wat lage bewolking. We hoefden nog maar een klein stukje te stijgen en daarna ging het naar beneden naar Plaine des Sables. Jammer genoeg zagen we de Plaine niet goed van bovenaf door de bewolking. Eenmaal beneden liepen we over lavastromen en “strandzand”, maar dan donker van kleur. Na de Plaine liep het pad weer omhoog (poe! poe!). We zagen soms gezichten of beesten in stukken lava en toen een standbeeld leek het. Maar het was een soldaat met een videocamera. Er kwam een hele groep militairen aangelopen. Daarna moesten we nog een aardig eind verder en om 10.15 uur kwamen we bij de Gîte aan. We konden toch mee-eten en ontbijt bestellen, dus dat hebben we vast gedaan. Toen de rugzakken achtergelaten en met de kleine rugzakjes op weg naar Rivière de l `Est. Heen en terug zou ongeveer 6 uur duren (2x 8,5 km.). Het pad ging gelukkig niet al te steil, dus we schoten goed op. In het bos zagen we een soort muis met een hele spitse snuit. Je kon in het bos ook een geel pad nemen, dat kruiste het witte pad steeds, maar toen wij dat deden kwamen we geen wit pad meer tegen. Eenmaal op de vlakte vonden we met de kaart erbij al gauw het goede pad weer. Het laatste stuk ging helemaal vlak tot aan de afgrond. Het uitzicht was super mooi. Je kon ook de zee weer zien. We hebben gegeten en in de abri gekeken die daar stond (met allemaal knoflook, potjes en kruiden er in). Om half 2 gingen we weer terug. (heen 2¼ uur gelopen). De terugweg hebben we rustiger gelopen, omdat we wisten dat we tijd genoeg hadden en we foto´s hadden gemaakt met helder weer. Nu kwamen we koeien tegen en weer zo´n muis. Om 16.11 uur waren we weer boven. We hebben de rugzakken weer opgehaald en naar onze slaapplaats gebracht. Daarna allebei gedoucht en nu aan de warme chocomel in de bar. Lekker gegeten in de Gîte. Punch, soep, rijst met kip curry(kerrie), aardappelen en bonen. Als toetje hele goeie goyavier-crème. Tijdens het eten hoorden we dat je sinds een paar dagen een pad hebt dat naar de nieuwe eruptie gaat. Dus na het eten gelijk naar bed! Vandaag tussen de 21½ en 23½ km. gelopen.

Bij de Caverne des Lataniers vonden we ook deze munt van Réunion uit 1962.

Dinsdag 25 juli

Naar de vulkaan: Cratère Parvedi

Om 5.30 uur de wekker! Om 6.00 uur ontbeten en om half 7 vertrokken. Voor deze wandeling stond 10 tot 12 uur lopen, maar al snel zagen we dat dit minder zou zijn. Na anderhalf uur waren we al op de helft van de heenweg en na ongeveer tweeënhalf uur zagen we stoom of rook van het lava af komen. Na drieënhalf uur vanaf de Gîte waren we aan het einde van het pad gekomen. Danger! Er kwamen net twee Franse jongens terug van de krater. Er kwam gele stoom uit de krater en het stonk een beetje naar zwavel. De jongens zeiden dat het ongeveer 250m voorbij het einde van het pad was. Toen we verder liepen lag de krater in de mist, maar na 150m trok het open en zagen we een grote vlakte met allemaal fijne steentjes, een soort strand. De steentjes waren scherp, zwart en bleven overal aan hangen. 50 Meter verder en 25 meter hoger lag de krater en het leek wel of er af en toe stenen uit kwamen. Een stel Fransen waagde het erop en klom tegen de helling van uitgespuugde zwarte lavastenen op, waar nog rook vanaf kwam. Vanaf de krater hoorden we de Fransen gillen. Nadat we een cracker hadden gegeten zijn we er ook tegenop geklommen; het was nog een beetje warm. Bovenop zagen we dat de lava omhoog werd gespuugd en weer neer kwam op de helling van de krater. Ik had alleen de grote lens meegenomen, dus toch maar even naar beneden “gestort” om de kleine lens te halen. Weer boven nam Diana foto´s en kwamen er in één keer heel veel gloeiende brokstukken uit, die ongeveer 15 meter boven de krater uit kwamen; eerst een foto en daarna pas rennen, wat eigenlijk niet echt nodig was geweest. De lava is zo licht, dat het door de wind steeds naar dezelfde kant toe viel. Ik wilde nog een foto in de lengte nemen toen een hele gave, grote “bloep” kwam. Met de van 20 meter neerkomende gloeiende brokstukken nu, na de foto, echt even rennen. We stonden nog maar met z´n vieren op de kraterrand, dus we waren zo weg. Op de terugweg veel pijn in m´n knieën en na het laatste “sprintje” omhoog kon ik bijna niet meer lopen, maar het was een hele stoere dag. ´s Avonds lekker gegeten met naast ons een stel Duitsers die ook bij ons op de kamer sliepen. Daarna weer vroeg naar bed voor de 1e dag terug naar de kust.

Woensdag 26 juli

Naar de kust

Weer om 5.30 uur op, samen met de Duitsers die we zo gek gemaakt hebben dat ze ook naar de eruptie (van 20 juni) zouden gaan. Om 6.45 uur op weg richting Langevin, dus richting de kust. Alleen het eerste stuk ging niet omlaag, maar nog wat omhoog. Na een stuk langs de weg te hebben gelopen, kwamen we bij het pad over de Plaine des Sables. Al gauw liepen we weer over lava en brokstukken en de eerste afdaling was een soort puinafgraving. Niet bepaald mooi en ook nog eens glad. Daarna liepen we over de droge rivierbedding (ook lava) schuin naar beneden tot aan de afgrond! Hier stort het water in de natte periodes zo’n paar honderd meter naar beneden. Wij liepen ernaast over een mooi zigzagpad, zo’n 7,5 meter per minuut omlaag. Dat ging een stuk beter dan het eerste stuk, maar we moesten wel ruim 500m naar beneden. Beneden aangekomen wilden we wat gaan eten, maar we moesten weer naar boven?!? Gelukkig was het niet zo ver en we kwamen in een dennenbos terecht waar we brood gegeten hebben. Daarna weer verder afdalen richting een abri. Ineens schoot er iets verkeerd in mijn (Diana’s) knie en kwam ik amper meer vooruit. Gelukkig de abri gehaald, waar we een tijdje gezeten hebben en thee en soep op hebben. Eigenlijk wilden we hier slapen, maar het was nog erg vroeg. M’n knie ging weer beter, dus maar weer verder. Bij een rivier hoorden we water, maar zagen we eerst niets. Sven ging kijken en toen bleek dat het water ergens in de grond verdween. Toen we doorliepen kwam het later weer uit een grot tevoorschijn. Gelukkig ging het pad nu alleen nog maar langzaam omlaag en al gauw liepen we tussen de bananenbomen (een paar gevonden op de grond) en ananasplanten. Eenmaal in Grand Galet zagen we nog veel meer vruchten en bloeiende planten. Het was hier ook warmer (lager natuurlijk). Langs de weg liep de rivier, nu wel met water, en met meerdere watervallen. Mooi! Het werd al later en we wilden nu eigenlijk door naar de kust en het liefst naar St. Pierre om te slapen. Dus weer liften. We kregen pas heel laat een lift, van mensen met een 4wd, met laadbak. We zaten met z’n zevenen op elkaar en de rugzakken in de laadbak. Afgezet in Langevin langs de R.N.. De bus was net weg, dus weer liften. Uiteindelijk kregen we een lift van een buschauffeur (in een auto) die ons helemaal naar St. Pierre bracht. Het was inmiddels al donker. In St. Pierre zijn we naar een hotel gelopen en daarna hebben we naast het hotel gegeten. Heel veel salade en daarna lekker vlees. Toen zijn we moe, heel moe en met zere voeten gauw gaan slapen.

Donderdag 27 juli

Van St. Pierre naar St. Gilles

Sven was eerder wakker en toen ik wakker werd (om ong. half 8) was er thee en daarna noodles. We hebben rustig alles ingepakt en zijn toen op pad gegaan naar de zee. Super hoge golven, zo’n 1 ½ a 2 meter soms en heel mooi blauw water. We hebben tot onze knieën in het water gestaan , want de zwemkleding zat onder in de rugzak. Toen met de bus, die weer vlak voor onze neus wegreed (45 min. wachten), naar St. Gilles. Ruim een uur in de bus, best lekker. Bij een hotel in St. Gilles was niemand, maar we konden naar een nummer bellen en daar hoorden we dat er nog plek was. Om 15.00 uur konden we terecht, dus hebben we voor die tijd nog bij een crêperie gegeten. Daarna naar het hotel (een gebouwtje, opgedeeld in kamertjes) de zwemkleren aangedaan en naar het strand. Hier waren ook weer van die grote golven dat je gewoon onderuit geduwd werd (of getrokken, als het water weer terug de zee in liep). Na het strand zijn we St. Gilles nog in geweest en hebben we langs de boulevard gelopen. We wilden eigenlijk uit eten, maar het werd een grote opgehaalde pizza die we op onze kamer hebben opgegeten.

Vrijdag 28 juli

Van St Gilles naar St. Denis

Om 9.00 uur stonden we al bij de bushalte om naar St. Denis te gaan, maar de bus kwam zeker een kwartier te laat. Toen hij eenmaal kwam konden we er amper bij. De rugzakken konden onderin en Sven moest achterin stappen. Ik kon er voor nog net in. Tussen de stoelen in waren klapstoeltjes, zodat net iedereen kon zitten. Bij de volgende halte reden we dan ook door. Pas in St. Paul konden we weer bij elkaar zitten. Als iemand eruit wil, heb je geen stopknopje, maar moet je klappen. Dus af en toe schrik je je wezenloos. Om ongeveer 10.30 uur waren we in St. Denis. We zijn in het centrum uitgestapt en gelijk aan de overkant was een hotel, waar een bord met “Promotion Chambre 200 FRF” hing. Daar zijn we dus gelijk heen gegaan en hadden we een kamer met tv., bad en toilet. Luxe joh! De rest van de dag hebben we rondgelopen in het centrum en langs de boulevard, naar huis gemaild vanuit een internet café in een boekhandel, met een heel ander toetsenbord, eten bij de Mc Donald’s en naar de supermarkt en de markt. Op de markt hadden ze heel veel fruit en groenten en kippies. Met een voorraad fruit weer naar het hotel gegaan. Daar kwamen we erachter dat we brood vergeten waren en zijn we gelijk nog even naar het busstation gelopen voor de bustijden naar het vliegveld. ’s Avonds goulash gegeten en lekker in bad geweest. Ook nog ananas en goyaviers op, waarna we in slaap zijn gevallen. Om 23.30 uur maar tanden gepoetst en echt gaan slapen.

Zaterdag 29 juli

Naar Mauritius

Vanochtend om 11.00 uur de bus naar het vliegveld genomen. Voordat we gingen inchecken hebben we eerst nog de gasflesjes verstopt. Om 13.30 uur vlogen we met een klein 2 propellormotorig vliegtuigje (48 zitplaatsen) naar Mauritius. Op het vliegveld duurde het lang voordat we door de douane heen waren, ze wilden van iedereen weten waar ze zouden verblijven op Mauritius. Nadat we als één van de laatste door de douane heen waren, hebben we onze terugvlucht bevestigd en gepind. Daarna stond Rhandir, de chauffeur op ons te wachten en zijn we in ongeveer een uur naar Trou aux Biches gebracht. Onderweg vertelde Rhandir het één en ander over Mauritius. Hij regelt ook ons verblijf nu de eigenaar zelf op vakantie is. Nadat we boodschappen hadden gedaan, zag Diana in de slaapkamer een grote spin. Bij nader onderzoek was het een lief klein gekkootje. Om 19.00 uur zijn we uit eten gegaan. Diana garnalen cocktail en vis filet en ik visgarnituur en calamari steak. Met nog een nagerecht erbij waren we nog geen Rs 550 kwijt (± NLG 60,--). Op de terugweg nog wat lekkers bij de supermarkt opgehaald en toen lekker naar ons pension.

Zondag 30 juli

Snorkelen

Vandaag was net zoals bij de vulkaan een superdag. Vanochtend eerst gewassen en daarna met de bus naar Grand Baie. Hier hebben we eerst snorkel spullen gehuurd en brood, beleg en een t-shirt gekocht. Daarna zijn we met de bus naar Peréybère gegaan om te snorkelen en aan het strand te liggen. Het strand is op de meeste plaatsen niet breed, maar we hadden een mooi plekje gevonden. Met flippers, duikbril en tuutje het water in. Na een meter of twintig zagen we de eerste visjes, het was hier ongeveer twee meter diep. Een paar meter verder werd het ondieper en zagen we ook koraal en nog veel meer vissen, net zo als in een aquarium of in de dierentuin. Een soort baarsjes die hun territorium bewaakten zetten hun stekels op als je je hand naar ze uit stak. Maanvissen (zwart, geel, wit), een soort zebravis met witte en zwarte strepen. Zwarte vissen, witte vissen met groen/blauwe strepen en ook nog af en toe een grotere vis (± 30cm). De tweede keer hebben we het onderwater fototoestel meegenomen. We zagen weer vissen die we de eerste keer nog niet gezien hadden en hebben vast een paar foto’s genomen. Diana zag ook nog hele lange (± 60cm), dunne vissen, een soort zeeprik of zo. De derde keer ben ik alleen gegaan en zag ik een kogelvis en een vis met allemaal gekleurde strepen door elkaar (picasso vis?), maar deze waren te snel voor de foto. Na het snorkelen zijn we langs de kust terug naar Grand Baie gelopen. Overal mooie huizen aan de oceaan met soms zelfs een eigen strandje of baai. Onderweg nog schelpen gezocht en van een aardige Mauritiaan kregen we ook nog wat schelpen. Met de bus zijn we terug naar Trou aux Biches gegaan, hebben we gedoucht en zijn we uit eten geweest. Morgen gaan we hier aan het strand snorkelen.

Maandag 31 juli

Snorkelen en naar Port Louis

Het heeft ’s nacht heel hard geregend en ’s ochtends was het nog helemaal bewolkt. Gelukkig trok het wel snel wat open, maar echt helemaal blauw werd het niet. We zijn na het ontbijt eerst naar de supermarkt gegaan voor limonade en brood en toen het strand op. We hadden een mooi plekje gevonden met het rif op ruim honderd meter. Toen we het water in wilden begon het weer te regenen, maar we zijn geen watjes en zijn toch gegaan. De regen is trouwens ook niet koud. Toen we de spullen aan deden, zagen we een soort slangen die bewogen toen Sven ze met z’n flipper aan raakte. Het waren zeekomkommers, soms hele grote. We zijn niet helemaal tot het rif gezwommen, maar we zagen heel veel mooie vissen, meer nog dan in Pérèybere. Het koraal was hier ook mooier, met soms stukken waar je gewoon op zand kunt staan. We zagen nu ook zee-egels (paarse) en weer andere soorten vissen dan eerst. Toen we op het strand waren, was het nog steeds bewolkt en ook wel koud uit het water vandaan, dus besloten we om ’s middags naar Port Louis te gaan en daar te gaan zoeken naar een boekje over vissen. Ik heb eerst gedoucht, even snel gegeten en naar de bus. In Port Louis eerst over de markt gelopen, waar iedereen vroeg of we kruiden wilden kopen, opzouten allemaal!! Daarna naar de boekwinkel, 3 gevonden, 3x niks. Dan maar gevraagd naar de grootste. Op weg daar naar toe een t-shirt gekocht voor Rs 139. We moesten onder de weg door en daar was een vrij groot complex met allemaal winkels en eettentjes. Ook hier weer t-shirts en een korte broek gekocht., nu iets duurder RS225/250, van Maïto, en ook een Engels boekje over vissen en koraal gevonden. Daarna weer terug met de bus. ‘s Avonds gegeten voor RS 300 in een supermarktje! Voor het eten heeft Sven een kokosnoot die we gevonden hadden gepeld. Lekker!

Dinsdag 1 augustus

Laatste dag Mauritius

’s Ochtends waren we al vroeg op het strand om te snorkelen. We zijn helemaal tot het einde van het rif gezwommen. Het was daar heel ondiep met veel zee-egels (paars, blauw, grijs). We hadden het ook al snel koud, dus zijn we gelijk maar weer terug gegaan. Op de terugweg zagen we nog een paar “nieuwe” vissen, zelfs één met blauwe stippen. Op het strand zijn we weer opgewarmd. De bewolking werd steeds dikker dus ben ik snel nog maar een keer gegaan. Ik zag weer zo’n lange “flute” vis, met blauwe strepen, waar ik een tijdje achteraan kon zwemmen. Ook nog een heel mooi stuk (blad)koraal gezien met verschillende scholen vissen. Toen ik boven kwam regende het al, dus toen maar naar de kust terug naar het pension. ’s Middags de snorkelspullen teruggebracht naar Grand Baie en daar nog wat rondgekeken bij de winkels. ’s Avonds uit eten geweest bij het restaurantje van de eerste dag. Weer heel lekker gegeten en een lekkere cocktail gedronken.

Woensdag 2 augustus

Terug naar Réunion

’s Ochtends de tas ingepakt en om 9.45 uur kwam Rhandir ons ophalen om naar het vliegveld te brengen. We reden langs suikerrietvelden die in bloei stonden en dus geoogst konden worden. Ook stonden er piramides in het veld om over het land uit te kunnen kijken. Om 11.15 uur waren we op het vliegveld en om 12.15 uur stegen we op. 40 minuten later landden we weer op Réunion met zo’n zelfde vliegtuigje als op de heenweg. Toen op zoek naar het autoverhuurbedrijf, maar dat zat dus in St. Denis, dus maar met de taxi erheen. Daarvoor hadden we eerst nog even de gasflesjes opgehaald. Ze lagen er nog! Bij het autoverhuurbedrijf liep het allemaal niet zo vlot, maar om 15.00 uur reden we met onze Peugeot 106 richting St. Gilles, naar Chantal Leonard. Na een kort, maar gezellig bezoek (alles in het Nederlands, ze heeft 18 jaar in België gewoond), zijn we naar Le Maïdo gereden. In St. Paul nog even langs La Grotte des Premiers Français. Best aardig, maar niet veel bijzonders. Om 18.30 uur waren we bij Le Maïdo. Even gegeten: hutspot en kwark met rietsuiker na. Nu is het 21.00 uur en gaan we zo slapen. Morgen hopen we dat het helder is voor het uitzicht over Mafate.

Donderdag 3 augustus

Langs de kust en naar Cilaos

Wat een ?@#!* auto zeg! Onze auto slaapt veel beter. De stoelen konden niet helemaal naar achter dus dan maar 1 achterin en 1 voorin. Halverwege de nacht gewisseld en Sven had ook nog eng gedroomd en heel de nacht liggen stinken. De chipszakken stonden er helemaal bol van (dat kwam door het hoogteverschil). Toen het nog donker was kwamen de eerste auto’s al aan, maar toen sliepen wij nog half. Om 6.45 uur zijn we naar het uitzichtpunt gelopen. Het uitzicht was heel mooi en met de verrekijker konden we heel veel dingen zien de we hebben gelopen. Het was helaas niet helemaal helder en er kwamen ook steeds wolken langs. La Roche Ecrite was niet te zien. Via een andere weg zijn we weer richting de kust gereden. Onderweg hebben we ontbeten. We kamen vlak bij St. Leu weer op de R.N.. Daar hebben we een schildpaddencentrum bezocht en daarna het aquarium in St. Gilles. Vervolgens wilden we langs de Souffleur en Le Gouffre, maar eerst konden we dat niet vinden. We zagen wel een bordje Le Gouffre, maar dat was een andere. Wel heel mooi, het water werd helemaal tussen de rotsen doorgeperst met allemaal fonteinen en veel schuim. Toen maar teruggereden en uiteindelijk gevonden. We moesten voor Le Gouffre een stukje lopen en daar zagen we een heel mooi stuk om te zwemmen, maar eerst nog bij de (lava)rotsen gekeken. Het water werd door de rotsen omhoog gespoten. Er liepen ook allemaal krabbetjes en een soort springvissalamanders. Daarna zijn we gaan zwemmen. Met het kleine zwembrilletje zagen we weer allemaal aquariumvisjes en we mochten van Fransen die er ook waren hun snorkelspullen even lenen. Nu zagen we er nog veel meer! Zwart met wit gestreepte vlindervissen, gekleurde ruitjesvis, witte met een zwarte stipvis en visjes met blauw en oranje, een hele oranje en nog veel meer. Weer een heleboel andere vissen dus. Daarna hebben we nog wat schelpen gezocht en weer verder gereden langs Le Souffleur (ook water door de rotsen heen) en daarna omhoog naar Cilaos. Een weg met heel veel bochten (400), waarvan 1 over zichzelf heen gaat (Le Boucle). In Cilaos regende het een beetje, dus op zoek naar een slaapplaats. We zijn nog even door het dorp gelopen en daarna de kaarten bekeken en gegeten. Weer, jawel, kip!, maar wel weer anders klaargemaakt, met spinazie dit keer. Zo nog even douchen en dan naar bed.

Vrijdag 4 augustus

Van Cilaos naar Anse des Cascades

Lekker geslapen in de Gîte. Om 6.30 uur opgestaan en gelijk in de auto gestapt. We zijn nog een stuk de Cirque in gereden, naar twee hele hoge watervallen. Daarna weer in de richting van Cilaos en nog even naar Roche de Marveilleuse waarvandaan we een uitzicht over Cilaos hadden. Toen terug naar St. Louis en door naar Grand Bois om schelpen te zoeken. We vonden er niet zoveel dus maar door naar Grand Anse waar we wel schelpen vonden en Diana door een grote golf nat werd gespoeld. Daarna door naar het zeezwembad van Manapany, waar we ook nog visjes zagen. Bij Le Cap Méchant waren hele hoge golven die tegen de rotsen (allemaal lava) knalden. Bij Le Souffleur d’Arbonne zat een groot gat in de rotsen waardoor het zeewater omhoog werd geperst. Daarna naar het Sentier Botanique, dat eigenlijk een beetje tegenviel. Het was wel een mooi bos, maar dat was het dan ook wel. Terug naar de R.N. en verder naar het oosten. Aan de oostkust reden we over allemaal oude lavastromen. Bij de lavastroom van 1998 zijn we even omhoog gelopen, je zag helemaal waar het vandaan is gekomen. Bij Anse des Cascades hebben we een picknick tafel opgezocht en hebben we gegeten. Hier slapen we ook (in de auto).

Zaterdag 5 augustus

Van Anse des Cascades naar St. André

Vannacht hebben we een stuk beter geslapen. Om half 7 zijn we opgestaan, of eigenlijk uitgestapt. Eerst weer ontbeten en daarna gelijk weggegaan, want het regende. Dat doet het aan de oostkust bijna altijd ’s nachts. Al snel kwamen we bij Notre Dame de la Lave, een kerk waar een lavastroom vlak voor is gestopt. Toen doorgereden naar Takamaka. Daar zijn we in ongeveer 1 ½ uur naar beneden gelopen tot aan de barrage. Onderweg overal watervallen en druipende planten. In een uur naar boven (290m. hoogteverschil). Bovenaan stonden goyavierbomen, waar we zaadjes en een jong boompje hebben meegenomen. Toen op weg naar Bassin de la Paix. Ook weer een waterval in Rivière des Roches, waar we gelijk gegeten hebben. Verder wilden we nog naar Salazie rijden, maar onderweg kwamen we bordjes Cascade du Chien tegen, dus die hebben we gelijk maar meegepikt. In Salazie was niet veel te beleven. Iets verderop zagen we vanaf de weg de Cascade Voile de la Marié, die ook heel mooi was. We wilden nog een boekje kopen over planten, dus naar Hell-Bourg. Daar hadden ze ‘m wel, maar was hij erg beschadigd en duur. We hadden nog wat tijd over om in St. André te kijken, maar ook daar konden we niet slagen. Het was inmiddels al 6 uur geweest en we hadden nog geen slaapplek. Na 3x door St. André te zijn gereden (allemaal eenrichtingverkeer en spits) vonden we tussen de rietvelden een Auberge met een hele mooie kamer met douche en wc voor 220FRF met ontbijt. We wilden nog uit eten bij de Pizzeria, maar we kwamen terecht in een soort afhaalrestaurant waar we een pizza en een hele kip (voor Sven) besteld hebben. De pizza kwam eerst, die hebben we samen op en de kip daarna ook maar. Daarna raakten we nog aan de praat met een stel Réunionnaisen, waarvan er één Engels sprak. Dat was ook wel leuk. Toen terug, gedoucht en zo lekker slapen. Onderweg naar Salazie kwamen we nog een bordje tegen: Pisse en L’air, dat betekent dat er water van de berg op de weg valt(of piest).

Zondag 6 augustus

Laatste dag Réunion

We hebben lekker geslapen en ontbeten in de Auberge. Daarna op weg naar Cascade Niagara in de Rivière de St. Suzanne. Hierna doorgereden naar Le domaine du Grand Hazier, een fruittuin, maar die was dicht. Toen verder stroomopwaarts langs de rivier gereden naar nog meer watervallen en bassins. Bij ééntje hebben we nog gekeken en daarna begon het te regenen. Dan maar naar het vliegveld om voor het plantenboekje te kijken, gelukkig hadden ze het daar. Toen naar een picknickplaats bij Rivière des Pluies waar we bijna al het overgebleven eten hebben opgegeten en de rugzakken hebben klaargemaakt. We hadden nog wat tijd over, dus toen maar naar St. Denis waar Jardin de L’Etat open was. Best grappig, ze hadden er hele grote, dikke en oude bomen. In het centrum was ook nog een braderie of zo. Daar hebben we nog shirtjes van Réunion gekocht. Inmiddels was het bijna half 6, dus toen maar de auto ingeleverd en met de taxi naar het vliegveld. En toen begon het grote wachten. Om 21.00 uur pas vliegen, dus we hebben wat gegeten, kaarten gekocht, gezeten en rondgelopen. Gelukkig konden we al vrij snel de bagage wegbrengen, en hadden we daar geen last meer van. Daarna nog wat rondgekeken in de paar winkeltjes die er waren. Alles was heel duur, dus niets gekocht. Voor 20.00 uur mochten we door de douane. Hoi! Weer een andere omgeving om te wachten. Uiteindelijk konden we het vliegtuig in. We zaten helemaal achterin, op de laatste stoelen (2 naast elkaar) en we hadden wat meer ruimte dan op de heenreis. Het vliegen leek sneller te gaan.

Maandag 7 augustus

Op weg naar huis

Om iets na zessen landden we op Orly. Maar het wachten was nog niet voorbij, want om 12.55 uur gaat de trein pas. We zijn Parijs in gegaan en hebben wat gegeten en gedronken in een eetcafé en ook gelijk geschreven. Daarna zijn we op zoek gegaan naar het warenhuis La Fayette. Het was nog een behoorlijk stuk lopen en eenmaal daar aangekomen zijn we eerst de halve winkel doorgelopen om de rugzakken achter te laten. Nadat we ze kwijt waren konden we op ons gemak rondkijken. Zo’n anderhalf uur later hadden we het wel weer gezien en zijn we de metro ingegaan op weg naar het treinstation. Ook daar moesten we nog ruim een uur wachten en heb ik nog wat zitten pitten. We hadden op het station nog een krant gekocht, zodat we wat te doen hadden, want slapen lukte ook al niet meer. Vlak voor Rotterdam hadden we alvast de trippenkaart tevoorschijn gehaald, maar toen we uitstapten werden we gefotografeerd.. FLITS!! Daar stond de halve familie op het perron. Het laatste stuk dus lekker in de auto naar huis.