Lanzarote

Gemaakt op: 08-12-2008
Laatste wijziging: 21-08-2010

Playe Blanca. Boulevard

Arreciefe

Achter de auteur Mirador de Haria

Timanfaya nationaalpark

de groene lagune van El Golfo

Tekst en foto's:
Joyce Frey.

In een boekje had ik gelezen dat je in het vliegtuig een plaatsje bij het raam aan de rechterkant moest zien te krijgen.
Ik had de gewenste plaats gekregen.
Met twintig minuten vertraging beleefde ik de spannende landing op het Canarische eiland Lanzarote.

Eerst vloog het vliegtuig over de rand van het eiland. Dan maakte het een scherpe korte bocht en vloog weer naar het eiland toe.

We gingen steeds dieper naar beneden tot de machine bijna in het water kwam;
Ik vreesde al natte voeten te krijgen. Maar de wielen raakte droog de landingsbaan, die al in de zee begon.

Toen we konden uitstappen, lachte de zon ons tegemoet. Ik dankte hem, want na een lange sneeuwrijke winter, was een beetje warmte van harte welkom.

Na een klein half uurtje kwamen we aan bij ons hotel, Playa Dorada aan de Playa Blanca. Nadat ik mijn kamer had ingericht, keek ik vanaf mijn balkon naar de parkeerplaats die er voor lag.
Daar achter was de zee en verder het eiland Fuerteventura.

Vanuit de lucht gezien leken de eilanden twee vissen die elkaar proberen te kussen.
Ik was nu op het zuidelijkste deel van het eiland.
Al vlug ging ik op ontdekkingstocht. Het pad dat van het hotel naar de promenade liep, was beplant met cactussen. Sommigen waren rond en zo groot als een voetbal. Anderen leken meer op bomen en weer anderen groeiden in de vreemdste vormen.

Vanaf het eerste moment beviel het me hier.De promenade is eindeloos lang en gezellig. Restaurants en winkel zijn er in overvloed.
Ook in de straat die er parallel aan loopt.

De volgende dag maakte ik mijn ochtend wandeling naar de andere kant. Naar Playa Papagayo.
Ook dat zijn vijf kilometer. Eerst wat winkeltjes en restaurants. Dan ging het een heel eind langs de kust.

Aan het begin van de weg staat een verlaten toren. Iets dat van een vestingwerk overgebleven was.
Dan volgden er klippen waar de golven hoog tegen aan spetterden. En weer verder zijn er hotels.

De derde dag wou ik iets anders zien en ging naar de bushalte om naar de hoofdstad van het eiland, Arrecive te rijden. Er stonden al een hoop mensen te wachten.

Als de bus, die al bijna vol was, met een kwartier vertraging aan kwam, stapten de eersten naar binnen.
De deur werd afgesloten en de meeste moesten achterblijven. Ik ook.
Twee uur later zou de volgende bus komen. ik ging er weer heen Het was precies hetzelfde liedje.. Veel mensen stonden te wachten en een volle bus kwam veel te laat.

Maar intussen had ik mijn lesje geleerd. Ik schoot naar voren en drong me de bus in. ik had een staanplaats kunnen krijgen.
Toen we wegreden kon ik de teleurgestelde mensen zien, die niet mee konden.

In de stad aangekomen, wandelde ik over de promenade naar het Castillo de san Gabriël, dat over een bruggetje bereikbaar was.
Daarna liep ik in de tegenover lopende straat met de naam Calle Leon y Castillo, waar veel winkels en terrasjes zijn.
Ik wandelde verder en vond het kleine vissershaventje, waar een paar blauw beschilderde bootjes lagen.

Ik zocht een leuk terras en genoot daar van de zon en een koel drankje.
Dan slenterde ik door een paar straatjes in de richting van de bus. De aangegeven vertrektijden klopten niet met die ik op papier had staan. Maar ik was voor beide tijden te vroeg, dus ging ik nog een stukje langs de zee wandelen en keek naar het hotel, dat als enig gebouw op het eiland, hoogbouw was.

Tenslotte liep ik weer naar de bushalte.
Daar stond een bus waar de naam van de rederij op stond, die naar Fuertaventure voer.
Ik vroeg de chauffeur of hij naar Playa Blanca ging.
Hij wees op het plakkaat. Ik zei dat ik naar de veerboot wilde gaan.
De man bad me in te stappen. Betalen hoefde ik niet.

Na mij kwamen nog drie andere passagiers.
Ik had een plaatsje achter de chauffeur gekozen en kon tijdens de rit in alle rust genieten van de zwarte bergen en de dalen die aan me voor gingen.

Het was duidelijk dat ik in de shuttlebus van de rederij zat.
Ik beschouwde deze luxetour als een genoegdoening voor de omstandigheden die ik in de ochtend had meegemaakt. Maar ik hoopte wel dat de bus niet op het schip zou rijden. Gelukkig stopte de bus voor de loopplank.

Lees verder >> www.reisimpressies - Lanzarote

SPANJE LINKS

Artikelen