TUNESIE - Economie en Toerisme

Reisaanbiedingen TUNESIE TUNISIA Holiday Offers

TUNESIE Interactief (video's, reisverhalen)

Schrijf uw artikel over TUNESIE

Vliegtickets Tunesië

Economie en Toerisme

Algemeen

Tot aan de onafhankelijkheid in 1956 vormde de landbouw de basis van de economie. Door veel vijf- en tienjarenplannen vormen het toerisme en de oliewinning op dit moment de basis van de Tunesische economie. Ook giften van in het buitenland wonende Tunesiërs versterken de economie. Tunesië heeft een vrijemarkteconomie waarin de overheid een grote rol speelt door middel van wetgeving, het reguleren en bevorderen van investeringen, het aantrekken van buitenlandse gelden en het opzetten van werkgelegenheidsprogramma's. Hoewel Tunesië niet tot de groep armste landen behoort, heeft de economie wel alle kenmerken van die van een ontwikkelingsland: grote afhankelijkheid van de export van grondstoffen, het toerisme en de overmakingen van gelden van in het buitenland werkende Tunesiërs, terwijl hoogwaardige industrieproducten ingevoerd moeten worden.

Landbouw, veehouderij, bosbouw en visserij

Ongeveer 22% van de beroepsbevolking is werkzaam in de landbouw. Ongeveer 55% van de grond is in cultuur gebracht en er zijn grote irrigatieprojecten in uitvoering. De landbouw heeft grote problemen met ontvolking van het platteland, een verouderd pachtsysteem, bodemerosie en overbegrazing. De belangrijkste landbouwgebieden liggen in de dalen van de bergen in het noorden (granen); in het noordoosten is ook veel tuinbouw. Men verbouwt daar fruit, groenten en citrusvruchten. Wijnbouw is op Cap Bon geconcentreerd en de opbrengst bedraagt ongeveer 150 miljoen liter. In de Tunesische Sahel zijn olijven en in Zuid-Tunesië dadels de belangrijkste bronnen van inkomsten. Een klein deel van de Tunesische landbouwgrond wordt kunstmatig bevloeid terwijl het overgrote deel afhankelijk is van de ongelijk vallende neerslag. De veehouderij kan de binnenlandse vraag naar vlees en melk niet dekken. De overheid stimuleert de veehouderij om minder afhankelijk te zijn van het buitenland. Op de steppen van Midden- en Zuid-Tunesië worden schapen, in het noorden koeien gehouden. Er zijn nog steeds veel keuterboertjes die alleen produceren voor eigen gebruik. Terwijl de pluimveesector enorm groeit, stagneert de visserij al jaren. De overheid, die een vismonopolie heeft in de kustlagunen en enkele binnenmeren, bevordert de kustvisserij en de verre visserij door de opbouw van een moderne vissersvloot. De visvangst is op dit moment nog onvoldoende om aan de binnenlands vraag te voldoen en veel vis moet daarom worden ingevoerd.

Mijnbouw en Industrie

Tunesië is zeer rijk aan bodemschatten als aardolie, aardgas, fosfaat, ijzererts, looderts, zinkerts, fluoriet, kwik en zout. De belangrijkste aardolievelden zijn Bir Aouin, al-Borma en rond de eilandjes van Kerkena. In de Golf van Gabès zijn aardolie en kleine aardgasreserves aangetroffen. Het land moet brandstof invoeren. Ongeveer eenderde van de beroepsbevolking is werkzaam in de industrie, die een behoorlijke bijdrage (32%) aan het bnp levert. Industriële centra zijn Tunis, waar de voedings- en genotmiddelenindustrie overheerst, Menzel Bourguiba-Bizerte met zware industrie (hoogovens en aardolieraffinage, cementindustrie en textiel), Sousse met textielbedrijven die veel produceren voor West-Europese landen, Sfax met fosfaatverwerkende industrie en Gabès met petrochemische en cementindustrie. ln het overheidsbeleid ligt de nadruk op het aantrekken van buitenlandse investeringen, exportoriëntatie en het decentraliseren van de industrie. De energievoorziening is in hoge mate afhankelijk van aardolie-import. Het beleid is er op gericht meer eigen exploratie en raffinagecapaciteit te stimuleren.

Handel

De voornaamste exportproducten zijn textiel en lederwaren, aardolie en aardolieproducten, fosfaat en chemische producten. De belangrijkste exportlanden zijn Frankrijk, Italië, Duitsland en Turkije. De import bestaat voor een groot deel uit aardolie, textiel, machines, graan en auto's. Belangrijke importlanden zijn vooral Frankrijk, Italië, Duitsland, de Verenigde Staten en buurland Algerije. Tunesië heeft te kampen met een hoge buitenlandse schuld en probeert door te bezuinigen op overheidssubsidies die schuld omlaag te krijgen. Het toerisme is de belangrijkste bron van buitenlandse valuta. De toeristische infrastructuur langs de kust is in de jaren '80 behoorlijk uitgebreid en verbeterd. In 1994 waren er bijna 4 miljoen buitenlandse toeristen, ook uit de Arabische landen. Deze sector zorgt ook voor veel werkgelegenheid. Meer dan 50% van de beroepsbevolking werkt in de dienstensector.
Tunesië krijgt voornamelijk ontwikkelingshulp van de westerse industrielanden, zoals de Verenigde Staten, Duitsland, Italië en Frankrijk. Ook van internationale organisaties krijgt men geld.

Verkeer

In het noorden van het land is het wegennet in goede staat en dichtmazig. Bus- en taxidiensten verzorgen het personenvervoer tussen de steden. De Société des Chemins de Fer Tunisiens verzorgt het spoorwegverkeer, dat de grote steden met elkaar verbindt. De Compagnie Tunisienne de Navigation, een staatsonderneming, onderhoudt het scheepvaartverkeer met Europa en de Arabische havens. De voornaamste zeehavens zijn Tunis, Bizerte, Sousse en Sfax. De nationale luchtvaartmaatschappij is Tunis Air. Er zijn zes internationale vliegvelden: Tunis-Carthage, Tunis-al Aouina, Monastir-Skanes, Djerba-Mellita, Tabarka en Tozeur-Nefta.

Toeristische hoogtepunten

Tunesië bezit nog veel monumenten en kunstschatten uit diverse cultuurperioden. Verspreid over het land liggen ongeveer 250 historische complexen. De oudste kunstschatten zijn prehistorisch versierde vuurstenen, benen kralen e.d. uit de tijd na 8000 v. C. o.a. in het nationale Bardo-Museum in Tunis. De belangrijkste musea in Tunis en Carthago bezitten o.a. Punische sieraden en amuletten. Toeristen bezoeken Tunis vooral vanwege de oude medina. Deze ommuurde oude stad dateert uit de 13e eeuw. Tevens vindt men daar enkele soeks (oosterse markten). Beroemd is de Punische ruïnestad Kerkouane. Er zijn zeer veel restanten uit de Romeinse tijd. Tunesië bezit de mooiste collectie Romeinse mozaïeken. Romeinse bouwresten zijn te vinden in Dougga, Maktar (thermen en triomfboog), en Carthago, waar bovendien nog opgravingen uit de Punische tijd te zien zijn. Uit de vroeg-christelijke periode resten o.a. doopvonten, grafmozaïeken en sarcofagen.

Resten van vroeg-christelijke basilica's vindt men bij Carthago (150 m. lang) en in Sbeitla. De oudste Arabische stad van Tunesië, Kairouan, bezit monumenten als de Sidi Okba-moskee uir de 9de eeuw. Andere plaatsen met Arabische monumenten en typisch Arabische medina's zijn o.a. Tunis, Sousse en Bizerte. De islamitische monumenten omvatten naast moskeeën, medrese (hogescholen), paleizen, kasba's (citadellen) en mausolea. Bekend zijn verder de ribats (kloosterburchten) van Monastir en Sousse uit de 8ste en 9de eeuw. Laat-middeleeuwse forten komen voornamelijk langs de kust voor, o.a. op het eiland Djerba. Zeer algemeen is de vervaardiging van allerlei handwerk, o.a. tapijten, keramiek, borduurwerk, katoenweverij, smeedwerk in goud, zilver, koper, ijzer, leerbewerking en traditioneel beeldhouwwerk. Spectaculaire evenementen zijn het valkenjachtfestival in al-Haouaria en ruiterspelen in Kairouan en de Sahara.
Het schiereiland Cap Bon heeft wel iets weg van Zuid-Italië Bekende badplaatsen zijn Bizerte en omgeving, het eiland Djerba en Monastir. Gabès, Gafsa en Tozeur zijn uitgangspunten voor woestijntoerisme in Zuid-Tunesië. In het zuidelijke deel van het binnenland vindt men de bekende oases van Tamerza en Nefta. Ook het zoutmeer Chott el Jerid, dat lijkt op een buitenaards landschap is zeer de moeite waard.